«Hudaý söýgüdir.» (1 Ýahýa 4:16) «Mukaddes Kitabyň ýeke-täk hakyky syry,» diýip köne ýazyjy aýdýar, «Söýginiň syrydyr.» «Hudaý dünýäni şeýle bir söýdi — Ol Öz ýeke-täk Ogluny berdi.» Näme? Ýiten we weýran bolan dünýä üçin — Ýaşaýyş Şazadasy Öz şöhrat tagtyny terk etmeli, gözýaşlar jülgesine düşmeli we ajy agaçda masgaraçylykly ölüm bilen jan bermeli! Aýdyp bolmaýan söýgi! Söz bilen beýan edip bolmaýan söýgi! Geçen asyryň şübheçisiniň pikiri, käwagt has gowy akylly adamlaryň oýlanmasyny emele getirip bilerdi, «Bu gaty uly — bu hakykat bolmak üçin gaty gowy!» Çäksiz beýiklik — çäksiz gowşaklyga duýgudaşlyk! Asmanyň beýik Güneşi, ýaradylmadyk yşygyň Çeşmesi — Öz şöhleleri bilen deňeşdirilende, hiç zatda ýalpyldawuk şem üçin garaňkylyk we gan tutulmasyny başdan geçirmek.
«Hudaý dünýäni şeýle bir söýdi!» Adam bu ajaýyp meseläni çözmekde hiç haçan has uzak gidip bilmez. Ebedilik öz-özünden bir merdiwan emele getirer — mukaddesler basgançak-basgançak onuň ýokary galýan şöhratlaryna dyrmaşarlar — ýöne, görnüş giňeldigiçe, her biri şol bir ykrarnamany aýdar, «Bilimden ýokary bolan Mesih söýgüsi!»
Janym! Öz söýgüli Halasgäriňiň bu Söýgüsiniň syrlaryna girmäge çalyş! Bütin wagtdan öň — şol söýgi başlady. Biz onuň geçen ebediligiň çuňluklaryndan çykýandygyny görýäris, «Şonda Men Onuň ýanyndadym, Onuň bilen terbiýelenen biri ýaly, we Men her gün Onuň lezzeti boldum, hemişe Onuň öňünde şatlanýardym!» We «wagt dolanda,» Ol Öz aýdylmadyk ähli ejirlerini öňünden bilse-de — hiç zat Ony Öz agyr ýoluny dowam etdirmekden saklamazdy, «Ol Ýerusalime gitmek üçin ýüzüni berk tutdy.» Has-da — edil küýseýän ýaly, ýeňiş sagadyny, Ol gygyrdy, «Meniň öňümde elhenç suwda çokundyrylma bar — we ol amala aşýança, Men agyr ýük astyndadyryn!»
Şol söýgi barada häzir oýlan! Köne ybadathanadaky közler, Öz halkynyň adyndan, perdeden içerde bolan Beýik Baş Ruhanyymyzyň henizem görkezýän ýakyp duran söýgüsiniň gowşak bir görnüşini emele getirýär. Ol ýerde Ol olaryň her biriniň adyny, Öz döşlüginde öçmejek edip ýazylan, göterýär. Başlangyçda olary söýen — Ol olary soňuna çenli söýer.
Ýer ýüzündäki söýgi sowuk we üýtgeýän bolup biler; ýer ýüzündäki söýgi ölüp biler. Bu «Dostlaryň Dostunyň» söýgüsi beýle däl. Onuň söýgüsi ölüm ýaly güýçli — ölümi ýeňip geçýän — ýok, ebedilik ýaly ölümsiz! Onuň öz güýjüniň beýanyny diňle, «Atam Meni söýşi ýaly — Men hem sizi söýdüm!»
«Siz Onda görýärsiňiz;» diýip köne ýazyjy aýdýar, «düýpsüz, çäksiz söýgi ummanyny, Asmanyň kenarlaryndan daşary akyp, adamyň hapaçylygyny ýuwmak üçin bu dünýä akyp gelýän!» Mähriban Isa! Sizi söýmekde meniň söýgim nähili sowuk, we üýtgeýän, we wagtlaýyn boldy — Siziň maňa bolan söýgüňiz bilen deňeşdirilende! Meni Onuň mejbur ediji täsiriniň astyna has köp getiriň. Goý, bu meniň ähli pikirlerimiň we hereketlerimiň — ähli işlerimiň we wagtymyň ýazgysy bolsun, «Men özüm däl. Ýa Reb, men Sizinki! Meni şeýle söýýän Sizi nähili ýeterlik söýüp bilerin! Meniň ömrüm mundan beýläk Siziň halas ediji rehimdarlyklaryňyz üçin şükür gurbanlygy bolar!» Bu gije bu çäksiz ummanyň kenarlarynda durup — onuň uzynlygyny we giňligini synlap — her tolkun pyşyrdaýar, «Ýer ýüzünde parahatlyk — we adamlara hoşniýetlilik,»
Men parahatlykda ýataryn we ýataryn, çünki Siz ýeke-täk, Ýa Reb, meni howpsuzlykda ýaşadýarsyňyz! (Zebur 4:8)
