Bir lukman missioner we onuň dosty uzak şäherdäki bankdan gaýdyp gelýärdiler; olar uly möçberdäki pul ýygnamak üçin şol ýerde bolupdylar. Gijä galmazdan missiýa hassahanasyna ýetip bilmejekdiklerini bilip, olar gijäni ýalňyz bir depede geçirdiler we ertesi gün ýoluny dowam etdiler.
“Men parahatlykda ýataryn we uklaryn: çünki Sen, Reb, diňe meni howpsuzlykda ýaşadýarsyň” (Zebur 4:8). Birnäçe hepde soň bir adam hassahana geldi. Birneme wagtdan soň ol özüni bejerýän lukmana şeýle diýdi: “Men sizi öň görüpdim. Meniň dostlarym we men siziň bankdan gelýänizi görüp, yzyňyza düşdük.
Garaňky düşende, biz sizi talap etmegi niýetledik, ýöne sizi esgerler gurşap alypdy!" "Ýöne biziň bilen esgerler ýokdy" diýip, missioner jogap berdi. "Hawa, bardy" diýip, adam aýtdy. "Olar siziň düşelgäňizi goraýardylar."
Birnäçe aýdan soň, missioner birneme wagt öýünde bolanda, bir ýygnakda bolup, olaryň nähili talanyp biljekdigini we hassahanadaky näsag bilen bolan söhbetdeşligini gürrüň berdi. Ýygnakdan soň bir dosty oňa: "Siz haçan düşelge gurupdyňyz?" diýip sorady. Missioner öz gündeliginden senäni tapdy. Dosty senäni öz gündeligi bilen deňeşdirende, ol şeýle diýdi:
Bu biziň doga ýygnagymyzdy, we men şol gije siziň üçin aýratyn doga edendigimizi ýatlaýaryn.
