Imanly, Hudaýy her zatda — we her zady Hudaýda görmäge synanyş! Öz islegiňi Onuňkydan ýitir. Pawlusyň dogasy we şerti bolmazdan, hiç bir işe başlama, hiç bir meýilnama gatnaşma: «Rebbiň islegi bolsun.» Bu nähili mukaddeslik bererdi, we kynçylygy nähili süýjüderdi, şeýlelik bilen, ähli zatda, Ysraýyl ýaly, Ýolbaşçy Sütünini yzarlamak — Onuň buýrugy bilen çadyrlarymyzy gurmak; Onuň buýrugy bilen gitmek. Her bir ykbalyň bir sesi bar — eger biz diňe ony eşitsek. Ol bir ýol belgisi syýahatda, bizi «dogry ýola» görkezýär, şeýlelik bilen biz «ýaşaýyş şäherine» baryp bileris.
Köplenç nähili syrly kitap Ykbal bolýar! Onuň her sahypasy gara iýeroglifler bilen doly, olara adam akyly açar berip bilmez. Emma iman «ähli ýeriň Kazysy dogry etmeli» diýen ynamy saklaýar. Öz halkynyň ählisiniň Atasy ýalňyşlyk edip bilmez. Adaty synçy üçin, gijeki asmandaky ýyldyzlar ähli garyşyk massalar, dürli we tertipsiz ýollary yzarlaýarlar. Emma astronom üçin, her biriniň öz bellenen we kesgitlenen ýoly bar, we ählisi bir umumy sazlaşyk we tertip kanunyny bozulmazdan saklaýarlar. Bu imanyň iň beýik hukugy, «açyşlar güni» gelýänçä sabyrly garaşmak, şonda sahypa-sahypa syrly kitap açylar, we imanlynyň özi her sahypany şeýle tassyklap biler, «Gowy!»
Ykballar hatda garaňkylaşýan ýaly görünip biler — agşamky gün ýaly alagaraňkylygyň kölegelerine birleşýän ýaly. Emma, tebigata garşy, we hristianyň garaşýan zatlaryna garşy, «Agşam wagty — ýagty bolar!» Toplanýan bulut diňe bereketler bilen doly bolup görünýär, olar imanlynyň başyna ýagdyrlar.
Ruhum, dym, we Onuň Hudaýdygyny bil! «Rebbe dynç al, we Oňa sabyrly garaş.» Uzak wagtdan bäri garaşýan syrly «näme üçin» ýakynda açylar. Uzak gijeki gözegçilik ýakynda garaşylýan, arzuw edilýän säher bilen tamamlanar.
Mübärek Reb! Meniň zyýarat ýolum Ebenezers bilen galyň örtülen, Siziň wepalylygyňyza we rehimdarlygyňyza şaýatlyk edýär. Men Siziň geçmişdäki köp dürli rehimdar gatyşmalaryňyzy ýatlamagy gowy görýärin — Hudaý synagda meni goldady — Hudaý kynçylykda meni goldady — Hudaý synagda meni halas etdi — Hudaý «adamyň kömegi biderek bolanda» meni kömek etdi! «Aýagym taýanda, Siziň rehimdarlygyňyz, Eý Reb, meni saklady!» We men Siziň öň görkezen ähli gowylygyňyzy — geljekde wepalylygyň kepili hökmünde kabul etmezmi? Siziň «baý Üpjün ediji» bolanyňyza doly ynam bilen, ertir üçin alada etmerin — ýöne bu äht ynamynda dynç alaryn, ähti saklaýan Hudaýyň: «Men sizi hiç haçan terk etmerin ýa-da taşlamaryn.»
Men parahatlykda ýataryn we ýataryn, çünki diňe Siz, Eý Reb, meni howpsuzlykda ýaşadýarsyňyz!
(Zebur 4:8)
