Agyr şarpykdan soň köp tolkunlar ýaýrady we soňra pirsiň aşagyndaky suw dymdy. Missioner Deýwid Mors pirsiň üstünde egildi, gözleri suwuň düýbünden ýüzüne çykýan kiçijik köpürjiklere dikildi. Bir salymdan, onuň köne dosty Rambhau, hindi merjençisi, peýda boldy we ýylgyryp, doka çykdy.
“Ine, şuňa seret, dostum” diýip, Rambhau dişleriniň arasyndan uly ustrisa çykaryp aýtdy. “Meniň pikirimçe, bu gowy bolar.”
Mors ony aldy we jübi pyçagy bilen açdy. “Rambhau! Seret!” diýip, Mors gygyrdy, “Bu hazyna!”
“Hawa, gowy” diýip, merjençi egnini gysdy.
“Gowy! Bu kämil, şeýle dälmi? Sen hiç haçan mundan gowy merjen gördüňmi?” diýip, Mors merjeni ellerinde öwrüp gygyrdy.
“Hawa, has gowy merjenler bar, has gowy. Meniň birisi bar…” onuň sesi ýuwaşlady. “Ine, seret — kemçilikler — şu ýerde gara tegmiller, bu kiçijik çukur. Ol hatda tegelek hem däl, ýöne merjenler üçin ýeterlik gowy.” “Seniň gözüň seniň üçin gaty ýiti, dostum” diýip, Mors gynandy. “Men hiç haçan has kämil merjen islemäýärin!”
“Bu seniň Hudaýyň barada aýdýanyň ýaly” diýip, Rambhau jogap berdi. “Adamlar özlerine kemçiliksiz görünýärler, ýöne Hudaý olary hakyky ýagdaýynda görýär.” Iki adam şähere barýan tozanly ýola düşdüler.
“Sen hakly, Rambhau, ýöne Hudaý ähli iman edip, Onuň söýgüli Ogly arkaly halas edişiniň mugt hödürini kabul etjeklere kämil dogrulygy hödürleýär.”
“Ýok, dostum. Men saňa köp gezek aýdyşym ýaly, bu gaty aňsat. Seniň diniň şol ýerde ýykylýar. Belki, men gaty tekepbir, ýöne men jennetdäki ýerim üçin işlemeli. Ol ýerdäki adama seredýäňmi? Ol zyýaratçy, belki Bombay ýa-da Kalkutta gidýär. Ol iň ýiti daşlaryň üstünden ýalaňayak ýöreýär — we seret — her birnäçe ädimden soň dyza çöküp, ýoly öpýär. Bu gowy. Täze ýylyň birinji güni men zyýaratymy başlaryn. Bütin ömrüme men ony meýilleşdirdim. Men bu gezek jenneti üpjün ederin. Men Delhi dyzlarymda barýaryn.” “Rambhau! Bu dälilik! Delhi dokuz ýüz mil! Dyzlaryň derisi ýyrtylar, we sen ol ýere ýetmänkäň infeksiýa ýa-da kesel taparsyň.”
Ýok, men Delhi gitmeli. Azap şirin bolar, çünki ol maňa jenneti satyn alar.” “Rambhau, dostum, sen edip bilmersiň! Isa Mesih, Öz ölümi we direlişi bilen, seniň üçin jenneti satyn almak üçin ähli zady edip bolanda, men saňa muny nädip etmäge rugsat bereýin?”
Ýöne garry adam hereket etmedi. “Sen ýer ýüzündäki iň gowy dostumsyň. Köp ýyllar boýy sen meniň ýanymda durduň. Keselde we ýoklukda sen köplenç meniň ýeke-täk dostum boldyň. Ýöne sen hem meni ebedi bagt satyn almak üçin bu beýik islegimden sowup bilmersiň. Men Delhi gitmeli.” Bu peýdasyzdy. Garry merjençi düşünip bilmedi, Mesihiň mugt halas edişini kabul edip bilmedi.
Gymmatly sowgat açyldy
Bir gün öýlän Mors gapysynyň kakylmagyna jogap berdi we Rambhauny tapdy.
“Meniň gowy dostum!” diýip, Mors gygyrdy. “Içeri gir.”
“Ýok” diýip, merjençi aýtdy. “Men seniň meniň öýüme gelmegiňi isleýärin. Saňa görkezjek zadym bar.”
Missioneriň ýüregi bökdi. Belki, Hudaý ahyrsoňy onuň dogalaryna jogap berýärdi. “Elbetde, men gelerin.”
Rambhaunyň öýüniň içinde Mors köp gezek merjençä Hudaýyň halas ediş ýoluny düşündiren oturgyçda oturdy. Rambhau otagdan çykyp, kiçijik, ýöne agyr demir sandyk bilen gaýdyp geldi. “Mende bu demir sandyk ýyllar boýy bar” diýdi. “Men onda diňe bir zat saklaýaryn. Indi men saňa onuň barada aýdaryn. Meniň bir oglum bardy.”
“Oglum! Rambhau, sen onuň barada hiç zat aýtmadyň!”
“Ýok, men aýdyp bilmedim.”
Merjençi gürlän mahaly, gözleri ýaşdan doludy.
“Indi men saňa aýtmaly, çünki men ýakyn wagtda giderin, we kim bilýär, men hiç haçan gaýdyp gelerinmi? Meniň oglum hem merjençidi — Hindistanyň kenarlaryndaky iň gowy merjençi. Onda iň çalt çümmek, iň ýiti göz, iň güýçli gol, merjen gözleýän islendik adamyň iň uzyn demi bardy. Ol maňa nähili şatlyk getirdi! Ol hemişe ähli beýlekilerden has gowy merjen tapmagy arzuw edýärdi. Bir gün ol ony tapdy, ýöne ony almak isleginde, suwuň aşagynda gaty uzak galdy. Ol gysga wagt soň ýaşaýşyny ýitirdi. Bütin bu ýyllar men merjeni sakladym, ýöne indi, dostum, men ony saňa berýärin.” Garry adam, duýgy bilen titräp, demir sandygynyň gulpuny açdy we ondan seresaplylyk bilen dolanan paketi çykardy. Ýuwaşlyk bilen matalary açyp, ol ägirt uly merjeni aldy we missioneriň eline goýdy. Bu Hindistanyň kenaryndan tapylan iň uly merjenleriň biridi, we ol Morsyň hiç haçan görmedik ýalpyldawuklygy we parlaklygy bilen ýalpyldaýardy. Ol islendik bazarda ägirt uly pul getirerdi.
Bir salym missioner dymdy we merjene haýran galyp seretdi. “Rambhau! Nähili merjen!”
“Ol merjen, dostum, kämil” diýip, ol ýuwaşlyk bilen jogap berdi.
Missioner täze pikir bilen çalt ýokary seretdi.
“Rambhau, bu ajaýyp merjen, haýran galdyryjy merjen. Maňa ony satyn almaga rugsat ber. Men saňa onuň üçin on müň dollar bererin.”
“Näme diýmek isleýärsiň?”
“Men saňa onuň üçin on bäş müň dollar bererin, ýa-da has köp gerek bolsa, men onuň üçin işlärin.”
“Dostum” diýip, Rambhau, bütin bedeni gataşyp, aýtdy, “bu merjen ähli bahadan ýokary. Bütin dünýäde hiç bir adamda bu merjeniň maňa gymmatyna ýeterlik pul ýok. Men ony hiç haçan satyp bilmerin. Sen ony diňe sowgat hökmünde alyp bilersiň.” “Ýok, Rambhau, men ony şeýle kabul edip bilmerin. Belki, men gaty tekepbir, ýöne bu gaty aňsat. Men ony gazanmaly.”
Garry merjençi haýran galdy.
“Sen hiç zat düşünmeýärsiň. Görmeýärsiňmi? Meniň ýeke-täk oglum bu merjeni almak üçin öz janyny berdi, we seniň edip biljek zadyň ony hiç haçan gazanyp bilmez. Onuň gymmaty meniň oglumyň ganly janyndadyr. Ony maňa bolan söýgimiň nyşany hökmünde kabul et.” Hudaýyň sowgadyna düşünmek
Bir salym missioner gürläp bilmedi. Soňra ol köne dostunyň elini gysdy. “Rambhau” diýip, ol pes ses bilen aýtdy, “görmeýärsiňmi? Hudaý saňa şony aýdýardy.”
Merjençi missionere uzak we içgin seretdi we ýuwaş-ýuwaşdan düşünip başlady.
“Hudaý saňa halas edişi mugt sowgat hökmünde hödürleýär. Ol şeýle beýik we gymmatly welin, ýer ýüzündäki hiç bir adam ony satyn alyp bilmez — millionlarça dollar gaty az. Hiç bir adam ony gazanyp bilmez — müň zyýaratda sen ony gazanyp bilmersiň. Hudaýa seniň üçin jennete girmek üçin Öz ýeke-täk Oglunyň janyna durdy. Seniň edip biljek zadyň diňe ony Hudaýyň saňa, günäkäre bolan söýgüsiniň nyşany hökmünde kabul etmekdir.” “Rambhau, elbetde, men merjeni çuň pespällik bilen kabul ederin, seniň söýgüňe mynasyp bolmagyma doga ederin. Ýöne sen Hudaýyň ebedi ýaşaýyş baradaky beýik sowgadyny, ony saňa hödürlemek üçin Öz ýeke-täk Oglunyň ölümine durandygyny bilip, çuň pespällik bilen kabul etmezmiň?” Garry adamyň ýüzünden uly ýaşlar akýardy. Perde aýrylýardy. Ol ahyrsoňy düşündi.
“Men indi görýärin. Men Onuň halas edişiniň mugtdygyna ynanmadym, ýöne indi düşünýärin. Käbir zatlar satyn alyp ýa-da gazanyp bolmaýan derejede gymmatlydyr. Men Onuň halas ediş hödürini kabul edýärin.” “Çünki Hudaý dünýäni şeýle söýdi, Öz ýeke-täk Ogluny berdi, şonda Oňa iman eden her kim heläk bolmaz, ebedi ýaşaýşa eýe bolar” (Ýahýa 3:16). “Çünki siz iman arkaly merhemet bilen halas boldyňyz; we bu özüňizden däl: bu Hudaýyň sowgadydyr: işlerden däl, şonda hiç kim öwünmez” (Efesliler 2:8,9).
