Meniň ýerdäki durmuşymda asmanlarda bir nusga bar. Hudaý, Atam, meniň dogulmazymdan köp öň meýilnamany düzdi. Onuň her bir ädimi, her bir pikiri, sözi we işi göz öňüne getirilipdi; Meniň barlygymdan köp öň Ol meniň zerurlygymy üpjün etdi.
Men köplenç bilmezlikde, meýilnamadan bihabar ýagdaýda ýaşadym, Hudaýym, Senetkärim tarapyndan bir meýilnama döredilipdi. Men durmuşymy tötänleýin ýaşadym; men ýeke ýaşamaga synanyşdym; Men durmuşymda ýalňyşdym; asmanyň meýilnamasy näbelli galdy.
Näme üçin men doglan hukuklarymy äsgermezlik edýärin, büdreýärin, gutarnykly ýalňyşýaryn, Dagda Atam meniň durmuşymy meýilleşdirende? Ol sabyrlylyk bilen köp garaşdy, Söýgüli, Binagär we Dost; Ol meniň durmuşymy üstünlikli ederdi; men Onuň güýjüne bil baglap bilerin.
Hudaýyň Sözi maňa durmuşymy dogry gurmagy öwredýär; Goý, Hudaý ony alsyn, we Ol ony Öz gözünde gowy we owadan eder. Eger men durmuşymy Ruhyň doly gözegçiligine doly tabşyrsam, Ol meniň ruhumda Hudaýyň Öz nusgasyny döreder we şöhlelenir. —Lewis H. Jamison
«Çünki men siziň üçin nähili pikirleriň bardygyny bilýärin, diýýär Reb, parahatçylyk pikirleri we ýamanlyk däl, size geljek we umyt bermek üçin.»—Ýeremiýa 29:11 NKJV
