«Agşam wagty — yşyk bolar!» (Zakarýa 14:7)
Geljekki şöhrat baradaky pikir nähili ruhlandyryjy! Biz günälerimizden, gaýgylarymyzdan we azaplarymyzdan nädip ýokary galardyk — eger biz «geljekki dünýäniň» güýji astynda ýaşap bilsek! — eger iman hemişe ruhy basýan ýerden ägirt uly böküş edip, özüniň has ýagty ykbalyny ýatlap bilse — eger ol öz Pisga dagynda durup, bu kölegeler ýurdunyňdumanlaryndan we buglaryndan ýokary we aňyrda seredip, «has gowy ýurda» seredip bilse.
Emma, gynansak-da! özümize garamazdan, imanyň ganatlary köplenç uçmakdan ýüz öwürýär — ruh düşkünlige düşýär — günäkär gorkular basýar — günä garaňkylyk döredýär — Hudaýyň ykballary gaharly görünýär — Hudaýyň ýollary ýalňyş düşündirilýär — Hristian öz adyna we ykbalyna garşy çykýar.
Emma, «Agşam wagty — yşyk bolar!» Bulutlardan we bulançak asmandan geçýän maddy Gün, köplenç ýalpyldawuk altyn düşekde batýar! Şeýlelikde, haçan-da durmuşyň Güni batanda, ýadyň garaňky asmanyndan köp yşyk şöhlesi geçer, we çölüň köp syrly hereketleri şonda «Hemme zat gowy!» diýen sözi döreder.
Şol sagatda Isanyň barlygy we goldaýjy merhemeti nähili ýygy-ýygydan duýulýar we ykrar edilýär, we gaýgylar we şübheler Onuň öz mylaýym sözleri bilen ýatýar: «Gorkmaň! Bu Men! Gorkmaň.»
Ýeňişli ölüm düşegi! Bu manysyz söz däl; göz mukaddes ýalpyldawuk bilen ýagtylýar, dil mukaddes şatlyk bilen, asman arfalary onda ýaly. Meniň ruhum! şeýle bir durmuşyň agşam wagty seniňki bolsun!
