«Meniň islegim däl, eýsem Seniňki bolsun.» (Luka 22:42) Hiç haçan şeýle boýun egme bolupmydy!
Isanyň ömri uzak şehitlikdi. Betlehem agyryndan Golgata haçyna çenli, bulutlarda seýrek bir arakesme bardy; bular onuň daşynda has garaňky we howply ýygnandy, tä ol soňky gykylygyny aýdanda onuň mukaddes başynyň üstünde ýarylýança. Ýöne bu gam-gussa zyýaratynyň dowamynda, onuň dodaklaryndan hiç hili nägilelik sesi çykmady. Ähli ejir çekýän durmuşlaryň iň ejir çekýäni nägileliksiz boýun egmekdi. «Meniň islegim däl, eýsem Seniň islegiň» bu ajaýyp Şahsyýetiň şygarydy!
Ol dünýä gelende, öz gelmegini şeýle yglan etdi: «Ine, men gelýärin, men Seniň islegiňi ýerine ýetirmäge şat, eý Hudaýym» (Ýewreýler 10:7, 9). Ol dünýäden gidende, biz şol bir agyry we razylyk bilen garyşyk dogany diňleýäris: «Eý Atam, eger mümkin bolsa, bu käse menden geçsin! Ýöne meniň islegim däl, eýsem Seniň islegiň bolsun» (Matta 36:39).
Okyjy, bu pikir sende-de barmy? Ah, onuň synaglary bilen deňeşdirilende seniň synaglaryň näme! Onuň üstünden süpürilen tolkunlar we suw joşgunlary bilen deňeşdirilende, seniň gam-gussaň tolkunlaryndaky tolkunlar näme! Eger ol, Hudaýyň bigünä Guzy, nägile bolmadyk bolsa, sen nädip nägile bolup bilersiň? Hudaýyň wepalylygy we söýgüsi barada, käbir aýratyn synagy bellemekde, agyr şübhelenmäge synanyşýarsyňmy? Özüňden sora: Isa muny ederdimi? Men Hudaýyň çuňluklaryna göz aýlamaga synanyşmalymy, ol bolsa, süýtden aýrylan çaganyň ruhunda, «Hawa, Ata, sebäbi bu Seniň gözüňde gowy görünýär» (Luka 10:21) çözgüdi bilen razy bolanda?
«Hawa, Ata!» Ejir çekýän, «tupan bilen urulan we teselli tapmadyk» (Işaýa 54:11), Rebiň ejir çekýän başyny ýassyk eden sözüni al, we ony, ol ýaly, boýun egmegiň syry et.
Keselli çaga iň ajy içgini atasynyň elinden alar. «Bu käse, eý Hudaý, maňa içmäge berýän, men ony içmeli dälmi» (Ýahýa 18:11)? Meniňki Seniň terbiýeleýji söýgüňiň gujagynda passiw ýatmak bolsun, Seniň ähli bellenen zatlaryň, hökümdar bolsa-da, hiç haçan özbaşdak däldigine, eýsem olaryň hemmesinde rehimdar «zerurlyk» bardygyna ynanmak bilen şatlanmak. Atam, Isany gaýgyrmadyk Hudaý! Bu her bir nägilelik sözüni ýatyrar.
Onuň süýji boýun egme ruhundan çuňňur içip, sen iň agyr haçyňy şeýle garşylap, hatda hoş geldiň aýdyp bilersiň: «Hawa, Reb, ähli zat gowy, diňe bu Seniň mukaddes islegiň bolany üçin. Meni al, meni ulan, meni terbiýele, Seniň gözüňde gowy görünýän ýaly. Meniň islegim Seniňki bilen çözüldi. Bu synag garaňky; men onuň näme üçin we näme sebäpli bolandygyny görüp bilemok—ýöne meniň islegim däl, eýsem Seniň islegiň! Kädi gurady (Ýunus 4:7 seret); men söýgüli ýerüsti penanyň beýle çalt ýok bolmagynyň sebäbini görüp bilemok; duýgy we görüş bu ýerüsti täzelenme ýapraklarynyň näme üçin beýle çalt gam-gussa we agyry bilen solmaga höküm edilendigini biderek soraýar. Ýöne bu ýeterlikdir. ‘Reb gurçuk taýýarlady’ (Ýunus 4:7)—‘meniň islegim däl, eýsem Seniň islegiň!’»
Oh, ejir çeken ruh garaňky we bulaşyk gatnaşyklaryň arasynda şeýle dymmak bilen Hudaýy nädip hormatlaýar, bulary gam-gussasyz, günäsiz, ölümsiz dünýä üçin zerur terbiýe we tälimiň bir bölegi hökmünde ykrar edip. Şeýle ruh her bir synagy özüni asmana çekýän zynjyryň bir halkasy hasaplaýar, ol ýerde iň ak eşikler bu ýerde ejir bilen suwda çokundyrylan we gözýaşlara batyrylanlar bolar!
Özüňizi şol bir pikir bilen ýaraglaň!
Meniň inatçy islegim ahyrynda boýun egdi; Men Seniňki, we diňe Seniňki bolmak isleýärin; We bu meniň dodaklarymyň getirýän dogasy, Reb, mende Seniň islegiň bolsun. — Leila N. Morris (1862-1929)
