Hudaýyň Guzusy, Sen indi Ataň tagtynda beýikde otyrsyň; Ähli merhemetli işiň tamamlandy, ähli güýçli ýeňşiň gazanyldy: Jennetde her dyz günäkärler üçin gurban edilen Guza çökýär; Her ses we ýürek “Guzynyň höküm sürmäge mynasypdyr” diýip joşýar.
Reb, ähli güýjüňde we şöhratyňda, pikirleriň we gözleriň henizem şu ýerde; Halas edilen halkyňy goraýarsyň, merhemetli ýüregiňe şeýle bir eziz; Sen biziň üçin dileg edýärsiň; ebedi Söýgiňdir; We Atamyzyň öýünde ýokarda bagtly dynç alyş taýýarlaýarsyň.
Hudaýyň Guzusy, wepaly wadaň şeýle diýýär: “Ine, men tiz gelýärin;” We biziň ýüreklerimiz, Seniňkine jogap berip, “Gel, Reb, we bizi öýe al” diýip gygyrýar. Eý, bizi garaşýan şatlyk, biz Seni asmanlarda duşuşanymyzda, We Seniň bilen ýeňiş bilen ýokary galanymyzda, ähli iň çuň şatlyklaryňy paýlaşmak üçin.
Hudaýyň Guzusy, Sen şöhratda bu gamgyn ýere gaýdyp geleniňde, Ähli duşmanlaryň Seniň öňüňde titrär, Seni häzir ýigrenýänleriň ählisi ýas tutar; Şonda biz Seniň görünmegiňde, Seniň patyşalygyňda Seniň bilen höküm süreris; Öwgi Seniňki, we şöhrat Seniňki, Hudaýyň Guzusy günäkärler üçin gurban edilen. —Jeýms G. Dek (1802–1884)
