Oýan, janym, we Onuň hakda aýdym aýt, Seni ölüme çenli söýen, Oýan, ýüregim, bir aýdym düz, Dillerim Onuň gymmatyny yglan etsin.
Men joşup akýaryn, ýüregim dolup daşýar, Oňa öwgümi getirýärin, Meniň temam, aýdymda ýa-da prozada, Patyşanyň gözellikleri bolar.
Ähli adamlaryň ogullaryndan has owadan, Iň ýokary beýiklikde, Onuň şöhratlary ebedi ýagtylar, Adamlar Onuň gymmatyny bilmediler.
Onuň dodaklaryna ähli merhemet döküldi, Ol dogrulygy söýdi, Onuň ýüzüniň gözelligine serediň, Hudaýyň söýgüli Ogly. Hudaýyň dogrulyk hasasyny, Sen eliňde saklaýarsyň, Seniň tagtyň, Eý Hudaý, ebedidir, «Sen ynsanlaryň Halasgäri.»
Eý, men Oňa seredip, hiç haçan ýüz öwürmesem, Şonda şatlyk we begenç we haýran galmak, Bütin ýol boýunça yzar eder.
Hakykatdan-da, Ony bu ýere getiren syr beýikdir. Sözde we işde ajaýyp, Hudaý ýeke Onuň gymmatyny bildi.
