Haç ýaly hiç zat ýok! Ol ebediligiň merkezinde öz ýeke-täk beýikliginde we görk-görmeginde durýar. Ol her bir akylly jandaryň gudratydyr, çünki onda diňe ýykylan jandarlaryň erbetligi we ýigrenji däl, eýsem Hudaýyň ýagşylygy we söýgüsi hem ýazylgydyr. Geçmişiň kölegelerinden biz ony ähli ýagtylygynda we garaňkylygynda, wepalylygynda we dönükliginde, dogrulygynda we günäsinde, rehimdarlygynda we zalymlygynda, söýgüsinde we ýigrenjinde görýäris.
Onuň ýagtylygy bilen gögüň ýüregi ýazylýar we biz erbetligiň iň çuňluklaryny açyp bilýäris. Ol ýerde ynsan günäsiniň gara deňzi, ýöne merhemetiň arassa ummany hem bar. Geçmişden başga hiç zat onuň bilen deňeşdirilip bilinmez; geljekde hem oňa bäsleşip biljek hiç zat ýok. Ony oýlananda, biz adamyň eden iň uly günäsini, ýöne Hudaýyň çäksiz merhemetiniň iň güýçli görkezilişini hem görýäris. Adam ol ýerde ähli ahlaklylygynda synag edildi, we ol ýerde Hudaýyň rehimdarlyklary ägirt uly çuňluklaryna çenli ýaňlandy.
Haç, duşmançylykly ýykylan jandaryň hudaýsyz ellerini galdyryp, ölüm niýeti bilen urýan ýeridir, ýöne Ýaradyjynyň beýany ýok we çäksiz söýgi bilen jogap beren ýeridir. Ol ýerde biz adamyň ýeňip bilmejek erbetligini, ýöne Hudaýyň Özüniň hiç haçan gaýtalap bilmejek ýagşylygynyň subutnamasyny hem görýäris! Gök özü hem Golgotada beýan edilen ähli söýgini, ähli merhemeti we ähli rehimdarlygy çäklendirmek üçin ýeterlik giň bolmaz.
Başga biriniň aýdyşy ýaly, «Ynsan pikiri bu ýerde bulaşýar; ol düşünmek üçin gaty uly.»
