«Men saňa ýol görkezerin we gitmeli ýoluňy öwrederin; Men saňa gözüm bilen ýol görkezerin.» (Zebur 32:8)
Meniň gökdäki Atamyň hemişelik, söýgüli ýolbaşçylygyndadygymdan, Ol meniň ýaşaýan ýerimiň çäklerini belleýändiginden we ähli wakalary meniň peýdama öwürýändiginden, tutuş ömrümiň Onuň tarapyndan gurnalan bir meýilnamadygyndan başga has gymmatly kepillik bolup bilmez. Her bir kiçijik tötänleýin ýagdaý, şeýle hem her bir möhüm öwrüm we krizis sagady – şol meýilnamanyň bir bölegidir! «Hudaý adamyň her bir ýoluny barlaýar.» «Adamyň ýüregi öz ýoluny düzýär – ýöne Reb onuň ädimlerini gönükdirýär.»
«Men saňa ýol görkezerin we öwrederin.» Bu gudratly Mugallym nähili sabyrlylyk bilen tälim berýär we nähili çäksiz akyldarlyk we mähirlilik bilen dürli tälimlerini Öz halkynyň zerurlyklaryna we talaplaryna uýgunlaşdyrýar! Bu «setir üstüne setir;» – ýa-da zerur bolsa, haç üstüne haç – synag üstüne synag. Ýa-da geň galdyryjy wakalar indi zerur bolmaz – Onuň isleginiň ýumşak görkezmeleri ýeterlikdir, «Men saňa gözüm bilen ýol görkezerin.» Ýer titremesi – harasat – ýel – ot, indi öz wezipesini ýerine ýetiren bolup biler. «Sessiz, kiçijik ses» indi ýeterlikdir.
Ol nähili öwretmäge we ýol görkezmäge wada berýär? Biziň gitmek isleýän ýolumyzda däl – öz saýlan ýolumyzda däl – eýsem «gitmeli ýoluňda.» Köplenç biz günli şaýoly saýlardyk. Ýöne Hudaý aýdýar, ‘gabal dag ýoly seniň üçin iň gowusy!’ Köplenç biz, Ysraýyl ýaly, Filistliler ýurdunyň üsti bilen Kengan ýurduna ýakyn we ýumşak ýoly saýlardyk. Ýöne Hudaýyň sütün-buludy başgaça karar berýär we bizi «çöl ýoly bilen» aýlawly ýola alyp barýar. Köplenç biz, Tiberiýa deňzindäki şägirtler ýaly, ýygnanýan tupanlardan gaça durmak üçin kenar ýakasyndaky howpsuz ýoly saýlardyk, «sebäbi ýel garşy.» Ýöne Hudaý aýdýar, «Ýok!» Ol bizi gämä münmäge mejbur edýär.
«Ol olary dogry ýoldan – ýaşap biljek şäherine gitmäge alyp gitdi!» Onuň meýilnamalaryny soraglamak biziň işimiz däl. Ol gadym döwürde Öz halkyny alyp gitdi – olary häzirem dogry ýoldan alyp barýar. Bir gün geljek, Awgustiniň sözleri bilen aýdylanda, «gemi hem ýük hem aman-sag, we saçymyzyň bir teli hem zyýan görmän – islegimiziň portuna ýetýäris,» biz her bir ýer ýüzündäki sapagyň akyldarlygyny, gowgaly deňizdäki her bir tolkunyň «zerurlygyny» ykrar ederis!
Bagban käwagt öz ösümliklerini açykdan-açyk gödek ulanmaga – kesmäge, budamaga, şikes ýetirmäge; olary göze gelimsiz görnüşlere getirmäge – gül açmazdan ozal mejbur edýär. Ýöne tomus, gysga wagtda, dürli yslary we gözellikleri bilen Onuň bejergisiniň akyldarlygyny tassyklaýar. Şeýle hem, käwagt, biziň gökdäki Bagbanymyz Öz budaýjy pyçagyny ulanmagy makul bilýär. Ýöne ynamly boluň, artykmaç ýa-da gereksiz budama ýok. Biz ähli zat üçin çäksiz akyldar zerurlygy düşüneris we ykrar ederis – ösümlik doly gül açyp, asmanyň reňklerine çümüp we ysyny ýaýradanda.
Imanly, ýoluňy dowam et – ýalňyşsyz Akyldarlygyň tälimine we ýolbaşçylygyna begenip! «Men saňa gözüm bilen ýol görkezerin.» Ysraýylyň uklamaýan Çopanynyň uklamaýan gözi gije-gündiz – keselçilikde we saglykda – şatlykda we gamda – durmuşda we ölümde seniň üstüňdedir! «Ýüregi ölçäýän, ony duýmaýarmy? Ömrüňi goraýan, ony bilmeýärmi?» «Ýöne Reb Özünden gorkýanlary, Öz sarsmaz söýgüsine bil baglaýanlary goraýar.»
