«Un çüýşesi boşalmady – we ýag çüýşesi guramady.» (1 Patyşalar 17:16)Hemişe diňe bir azajyk un we azajyk ýag bardy – ýöne üpjünçilik hiç haçan azalmazdy. Her günüň iýmiti alnandan soň – başga bir günüňki galdy. Hiç haçan bir aýlyk üpjünçilik öňünden ýa-da hatda iki günlük üpjünçilik ýokdy. Goşmaça üpjünçilik – diňe zerurlyk bolanda geldi. Şeýlelik bilen, şol öýde iman barada yzygiderli sapak bardy. Ýöne hiç bir günüň iýmiti ýetmezçilik etmedi.
Sapak şundan ybarat, Hudaý biziň günden-güne ýaşamagymyzyisleýär. Şol bir hakykaty Mesih beren dogasynda öwredýär: «Bize şu günki gündelik çöregimizi ber.» Gün üçin ýeterlik zatlary soramaly. Hudaý öňünden üpjünçilik wada etmeýär. Eger bizde diňe şu gün üçin çörek bar bolsa we borjumyzy wepaly ýerine ýetirýän bolsak, ertirki iýmit üçin Oňa ertire çenli bil baglap bileris. We ol hökman geler, sebäbi Hudaýyň sözi ýalňyşmaýar.
Bu sapagy ýylyň başynda ýüregimizde berkidendigimiz gowy. Her bir gün gelende, öz kiçijik sebedini, bir günlük üpjünçilikleri – ýöne ondan köp däl – getirer.
