“Ol meni asuda suwlaryň boýuna alyp barýar” (Zebur 23). Adamyň ruhlary biynjalykdyr, günä olary şeýle etdi, çünki “erbetler dynç alyp bilmeýän biynjalyk deňiz ýalydyr.” Ýöne Gowy Çopan öz goýunlaryny biynjalyk azaşmaklaryndan we kanagatlanmadyk öz islegli azaşmaklaryndan çagyryp, olary Öz aýaklarynyň astynda dynç almaga getirýär. Ol olary asudalyk suwlarynyň boýuna alyp barýar.
Meňzetme göz öňüne parahatçylyk suratyny getirýär; ol howpsuz gaçybatalgada ýüregiň dynçlygy barada gürleýär. Ýöne bu ruhuň asudalygynyň daşky ýagdaýlardan gelip çykýandygyny aňlatmaýar — bular biziň tebigy islegimize gaty garşy bolup biler — ýöne olaryň arasynda ýürek sarsmaz bolup biler, başga bir Mukaddes Ýazgyda aýdylyşy ýaly:
“Sen Özüňe bil baglan adamy kämil parahatçylykda saklarsyň, çünki ol Saňa ynanýar.” Rebbiň ýerdäki durmuşynda bir ruhy-özüne çekiji waka bu asudalygy we parahatçylygy kämil görkezýär. Öz Halypasynyň buýrugy bilen balykçy-şägirtler öz gämilerini gün ýagtylan iň asuda deňze goýberdiler. Ýöne olar küreklerini kürek ýerlerine goýan badyna ýel turdy we kem-kemden güýçlendi, tä ol elhenç tupan bolup öwüsdi, dowzahyň gahar-gazaby şol tupanda boşadylan ýalydy, we tolkunlar şol kiçijik gaýygyň daşynda şeýle bir güýç bilen gürledi we tolkun atdy welin, şol tejribeli deňizçiler gorky panikasyna düşdüler. Gaýygyň daşyndaky suwlaryň gahar-gazaby olaryň döşlerinde şeýle bir uly gorky tupan döretdi welin, olar Halypalaryna heläk boljakdyklaryny gygyrdylar. Ýöne Ol näme? Ol gorkdymy? Onuň hereketinde ýüregiň islendik aladasy göründimi? Ýok,
Onuň kellesi ýassyga goýlupdy, We Ol çuňňur uklapdy.
Tupanyň ortasynda kämil parahatçylyk! Howply tolkunlaryň öňünde mübärek dynç alyş! Näme üçin olar Onuň ýassygyny paýlaşmadylar? Eger şol tupan ýedi esse güýçlenen bolsa-da, olar ýene-de howpsuz bolardylar, hakykatdan-da, Onuň buýrugy bilen uly asudalyk bulançak tolkunlary saklaýjy elini goýan wagtyndaky ýaly howpsuz bolardylar.
Ýöne şol ajaýyp dynç alyşyň syry nämededi? Reb haýsy ýassyga kellesini goýdy? Syr Hudaýa bolan üzülmez ynamdady; ýassyk Onuň Atasynyň üýtgewsiz we ähli güýçli söýgüsidi. Ol mutlak garaşlylyk adamy bolupdy, adamdan has köp, görşümiz ýaly, ýöne hakyky adam, ähli ýoluny Hudaýa tabşyran we diňe Onuň islegini ýerine ýetirmekden kanagatlanan. We Ol gulluk eden Hudaý her bir ýagdaýyň arkasyndady; Ol suw joşgunynyň üstünde oturyp, tupanyň agzyna güýçli jylaw saldy. Ol Onuň rugsatynyň daşynda gahar-gazap edip bilmezdi, Onuň söýgüsi Öz söýgülisini ähli ýollarynda gorardy, we hemişe mübärek we mutlak garaşly Isa şol ýerde dynç aldy. We, mesihçi, Ol saňa şol ýassygyny berýär, şeýlelik bilen sen kynçylygyň ortasynda dynç alyş tapyp bilersiň, Ol aýdýar: “Ata Özüňiz sizi söýýär, çünki siz Meni söýdüňiz.”
“Men size Öz parahatçylygymy berýärin… dünýäniň berşi ýaly däl, men size berýärin. Ýüregiňiz biynjalyk bolmasyn, gorkmasyn hem” (Ýahýa 14:27).
Bu uly hakykat — “Ol meni asuda suwlaryň boýuna alyp barýar.” Daşarda gahar-gazaply joşgun, ýöne içinde asuda suwlar.
Şol şägirtleriň gorkusy Rebbiň ylahy güýjüniň subutnamasyny, Onuň Hudaýlyk şöhratynyň bir şöhlesini ýüze çykardy. Olaryň gowşaklygy üçin ýüreginde mähirli rehimdarlyk bilen, gözlerinde ebedi asudalygyň rahatlygy bilen, we agzyndaky sözlerinde ähli güýç bilen, Ol tupana gürledi; we uly tolkunlar Onuň aýaklarynyň astynda dymyp boýun egdiler, edil bir spaniel öz hojaýynynyň aýaklarynyň astynda ýaly.
Şägirtler şol güýçli herekete haýran galdylar, we hakykatdan-da, ol ajaýypdy; ýöne ikisinden haýsysy biziň iň çuňňur haýranlygymyzy talap edýär, tupandaky parahatçylykmy, ýa-da onuň üstündäki güýçmi?
Öňküsi hatda biziňki bolup biler, çünki soňkusy hemişe biziň tarapymyzda, ebedi söýgi tupanyň bize zerur sapagy öwredendigini gören wagtynda biziň üçin ulanylmak üçin. Ýöne tupandan geçip, Oňa kämil ynamda dynç almak, ony biziň üçin aýyrtmakdan has uly zatdyr. Suw joşgunlary biziň daşymyzda tolkun atýarka, asuda suwlar bilen ýöremegimize rugsat berenimizde, Onuň hormatyna has köp zatdyr, biziň iman ýetmezçiligimize laýyk gelmek üçin ýagdaýlary üýtgetmekden.
“Biziň heläk bolýandygymyza alada etmeýärsiňmi?” diýip şägirtleri gygyrdylar. Olaryň agzyndan çykan geň sözler, Oňa bolan ynamsyzlyklaryny açýardy. Olar Ony nähili az bilýärdiler! Men haýran galýaryn, Şimon Petrus ýyllar soňra gaty synalýan we yzarlanýan doganlaryna ýazan wagtynda bu imansyz gygyryşy ýatladymyka,
“Ähli aladaňyzy Onuň üstüne taşlaň, çünki Ol siziň aladaňyzy edýär.” Hawa, Ol alada edýär, we Şimon Petrus ony subut etdi, we biz hem subut etdik, we biz ony ýene-de subut ederis, çünki bizde iman bar diýip däl, eýsem Ol wepaly bolany üçin.
Mesihçiler, hemişe Rebbe ynanalyň; Onuň döşüne ýatalyň, we Ol hiç bir ýagdaýa rugsat bermejekdigine, ýa-da bizi ruhlarymyzda Onuň üýtgewsiz söýgüsiniň maksatlaryny öňe sürmejek islendik ýagdaýa goýmajakdygyna ynanalyň. Şeýlelik bilen biz asudalyk suwlary bilen ýörediler. We dünýäde kynçylyk çeksek-de, ýöne Onda parahatçylyk taparys.
