Biz Onuň Sözde bardygyny görenimizde, ähli zat üýtgeýär! Mukaddes Kitap şonda ýagtylýar: ol bize täze Kitap ýaly bolýar! «Ähli Ýazgylarda» Onuň dürli şöhratlary biziň üçin hem şöhle saçýar. Bu Mukaddes Kitabyň esasy maksady. Ol diňe bir taryh kitaby däl, eýsem Hudaýyň bilimini bize bermek üçin ylahy ylhamlanan kitapdyr; we biz bu ugurda näçe öňe gitsek, onuň mukaddes sahypalarynyň nemesleşen tankydynyň öwülen netijeleri şonça-da boşlukdan beter bolup görünýär.
Ilkinji agzalýan ýazgy «Kitabyň jildi» bolup, ol dolylygyna Isany, Hudaýyň islegini ýerine ýetirijini gürrüň berýär. We bu ýazgy ynsan eliniň degip bilmejek we degip bilmejek bir resminamadyr! Ynanmaýan tankytçynyň ýykyjy tagallalary oňa ýetmedi. Ol biziň Rebimiz Isa Mesih barada hem gürrüň berýär.
Hudaýyň geňeşleriniň gökdäki ýazgysynda — ebedi sanawda — Ol barada şeýle ýazylýar: «Men Seniň islegiňi ýerine ýetirmäge şat, Eý Hudaýym» (Zebur 40:8; Ýewreýler 10:7). Ol Hudaýyň islegini ýerine ýetirmäge gelýän we oňa şat bolýan şol jildiň mowzugydyr; ýöne bu näçe zady öz içine alýardy!
«Ine, men Seniň islegiňi ýerine ýetirmäge gelýärin» diýdi; we «Sen Maňa bir beden taýýarladyň» (Ýewreýler 10:5). Bu zerurdy, şeýlelik bilen, bir adam hökmünde, boýun egmek ýerinde, Ol Zebur 40:6-daky «gulaklaryna» eýe bolup bilerdi. Şol ýolda öňe gidip, töhmet we utanç ýokary galýan tupan Oňa rehimsiz urup başlady, ýöne Ol Hudaýyň islegine bagyşlandy we yzyna öwrülmedi. San-sajaksyz ýamanlyk Onuň daşynda galyňlaşdy!
«Meni sebäpsiz ýigrenýänler» diýdi, «meniň saçymyň sanyndan köpdür.» Olar Ony urdular. Olar Onuň ýaňagyndan saçyny ýoldular. Olar Onuň ýüzüne tüýkürdiler. Ol saga ýa-da çepe öwrülmedi, ýöne Hudaýyň isleginiň ýolunda öňe gitdi.
Onuň janyny talap eden dinçiler muny näme bilýärdiler? Olar Hudaýyň Oňa garşydygyny — Hudaý tarapyndan urlandygyny we ejir çekendigini pikir etdiler! Olar Ony görenlerinde, Ony hormatlamadylar; olar Ony kemsitdiler we ret etdiler.
Isa näme? — Ol öz üstüne ýygnan «utanjyny kemsitdi»; ýöne Ol haçy kemsitmedi — Ol ony «çydady»! Hawa, we Ol Hudaýyň islegi ýerine ýetiriljek bolsa, ähli elhenç çuňluklarynda, gaýgy we ejirde oňa çydamaly boldy. Şol çuňluklara Onuň Hudaýyna we Atasyna bolan söýgüsi Ony alyp gitdi.
Adaty göze Onuň ýoly düýbünden ýalňyş görünýärdi, ýöne Hudaýyň islegine bagyşlanmak bilen Ol öňe gitdi. Ol içmeli gara käsesine seretdi, we gany ýaly der Onuň üstünden akýan bolsa-da, Ol käsesini aldy we içdi — «Seniň islegiň bolsun» diýdi.
Ol etmäge gelen işini tamamlady. Ol ýerde Hudaýy şöhratlandyrdy. Ol güýçli Biri. Başga biri günäniň we hökümiň agyr ýüküniň aşagynda ezilerdi, Ol haça çydanda, ýagşylygyň we ýamanlygyň meselesini Hudaýyň şöhraty üçin çözende.
Mazarhanadan ýeňiş bilen galyp, Ol bizi Hudaýyň islegine görä Özüne getirdi — «biz Isa Mesihiň bedeniniň bir gezekki gurbanlygy bilen mukaddes edildi»; we «Mukaddes ediji we mukaddes edilenler hemmesi birdir: şonuň üçin Ol olary doganlar diýip atlandyrmaga utanmaýar.»
Ajaýyp hakykat! Onuň doganlary. We direlen Adam hökmünde Ol: «Men Atamyň we siziň Ataňyzyň ýanyna; we Hudaýymyň we siziň Hudaýyňyzyň ýanyna galýaryn» diýdi — şeýlelik bilen bizi Hudaý bilen Özüniňki ýaly gatnaşyga goýdy; we bularyň hemmesi Hudaýyň islegine laýyk gelýär.
Bu islegiň näçe zady öz içine alýandygyny biz bu ýerde gürrüň bermejek; ýöne Isa ony ýerine ýetiriji. Hudaýyň lezzeti Onuň elinde ösýär! Mübärek, söýgüli Reb we Halasgär.
