Isa bu dünýäde ýaşanda şeýle bolupdy; we biz, Onuň tebigatynyň – Onuň durmuşynyň gatnaşyjylary hökmünde, we Onuň Ruhunyň içimizde ýaşamagy bilen, Onuň yzyna eýermäge we günsaýyn Hudaýa ýönekeý garaşly durmuşda ýaşamaga çagyrylýarys. Bu garaşly durmuşyň bir aýratyn tapgyrynda, bölümimiziň ahyrynda ajaýyp we owadan bir mysal bar. Hudaýyň Ysraýyly – çöldäki düşelge – şol zyýaratçy buludyň hereketine eýerdi. Olar ýolbaşçylyk üçin ýokary seretmeli boldular. Bu adamyň dogry işi. Ol aşak seretmäge döredilen haýwanlardan tapawutlylykda, ýüzüni ýokary öwürmäge döredildi. (Adam (anthropos) üçin grek sözi ýüzüni ýokary öwürmek manysyny berýär.)
Ysraýyl hiç hili meýilnama düzüp bilmedi. Olar hiç haçan «Ertir biz şeýle bir ýere gideris» diýip bilmediler. Olar buludyň hereketine doly garaşlydylar. Ysraýyl bilen şeýle bolupdy, we biziň bilen hem şeýle bolmaly. Biz ýolsuz çölden – ahlak taýdan çöl ýerlerden geçýäris. Hiç hili ýol ýok. Biz nädip ýöremelidigimizi ýa-da nirä gitmelidigimizi bilmezdik, eger-de biziň mukaddes Rebbiň dodaklaryndan çykan şol iň gymmatly, iň çuň, iň giňişleýin söz bolmadyk bolsa: «Men ýol». Ine, ylahy ýalňyşsyz ýolbaşçylyk.
Biz Oňa eýermeli. «Men dünýäniň yşygydyryn: Maňa eýerýän garaňkylykda ýöremez, eýsem durmuş yşygyna eýe bolar.» (Ýahýa 8) Bu janly ýolbaşçylykdyr. Bu belli bir düzgünleriň we kadalaryň hatyna görä hereket etmek däl; bu janly Mesihe eýermekdir; Ol ýaly ýöremekdir; Ol ýaly etmekdir; ähli zatda Onuň mysalyna öýkünmekdir. Bu Hristian hereketi – Hristian işidir. Bu gözüňi Isa dikmek, we Onuň häsiýetiniň aýratynlyklaryny, alamatlaryny we keşplerini täze tebigatymyza siňdirmek, we gündelik durmuşymyzda we ýollarymyzda yzyna gaýtarmak ýa-da gaýtadan döretmekdir.
Indi bu, elbetde, öz islegimizi, öz meýilnamalarymyzy, öz dolandyryşymyzy doly tabşyrmagy talap eder. Biz buluda eýermeli; biz hemişe – diňe Hudaýa garaşmaly. Biz «Ertir ýa-da indiki hepde bu ýere ýa-da ol ýere gideris, muny ýa-da muny ederis» diýip bilmeris. Biziň ähli hereketlerimiz şol bir buýruk beriji sözüň – köplenç, gynansak-da! biziň tarapymyzdan ýeňil ýazylan we aýdylan – «Eger Reb islese» düzgünleşdiriji güýjüniň aşagynda bolmaly.
Eý! biz bularyň hemmesini has gowy düşünen bolsak! Ylahy ýolbaşçylygyň manysyny has kämil bilsek! Biz näçe gezek ýalňyşlyk bilen çaklaýarys we ynamly tassyklap, buludyň biziň islegimize laýyk gelýän ugurda hereket edýändigini aýdýarys. Biz belli bir zady etmek ýa-da belli bir hereket etmek isleýäris, we öz islegimiziň Hudaýyň islegi bolandygyna özümizi ynandyrmaga çalyşýarys. Şeýlelik bilen, ylahy ýolbaşçylyk almak ýerine, özümizi aldaýarys. Biziň islegimiz bozulmadyk, şonuň üçin biz dogry ýolbaşçylyk alyp bilmeris, çünki dogry ýolbaşçylyk almagyň – Hudaýdan ýolbaşçylyk almagyň hakyky syry – öz islegimizi doly boýun egdirmekdir.
«Ol ýuwaşlary hökümde ýolbaşçylyk eder; we ýuwaşlara Öz ýoluny öwreder.» We ýene-de,
«Men saňa gözüm bilen ýolbaşçylyk ederin.» Emma nesihaty oýlanyp göreliň,
At ýa-da gatyr ýaly bolmaň, olaryň düşünjesi ýokdur; olaryň agzy jylaw we ýügen bilen saklanmaly, ýogsa olar saňa ýakynlaşarlar. (Zebur 32)
Eger ýüz ylahy «gözüň» hereketini tutmak üçin ýokary öwrülen bolsa, bize «jylaw we ýügen» gerek bolmaz. Emma ine, biz şeýle gynançly ýalňyşýan nokadymyz. Biz Hudaýa Onuň gözüniň hereketini saýgarmak üçin ýeterlik derejede ýakyn ýaşamaýarys. Isleg işjeň. Biz öz islegimizçe etmek isleýäris, şonuň üçin biz onuň ajy miwelerini ýygnamaga galdyrylýarys. Ýunus bilen şeýle bolupdy. Oňa Nineviä gitmek tabşyryldy, ýöne ol Tarşişe gitmek isledi; we ýagdaýlar oňa ýardam edýän ýaly boldy; ylahy takdyr onuň isleginiň ugruny görkezýän ýaly boldy. Emma gynansak-da! ol kit balygynyň garnynda, hatda «dowzahyň garnynda» öz ýerini tapmaly boldy, ol ýerde «suwotlar onuň kellesine dolandy». Ol ýerde ol öz islegine eýermegiň ajylygyny öwrendi. Ol ummanyň çuňluklarynda «jylaw we ýügeniň» hakyky manysyny öwrenmeli boldy, çünki ol gözüň has ýumşak ýolbaşçylygyna eýermek islemändi.
Emma biziň Hudaýymyz şeýle rehimdar, şeýle mähirli, şeýle sabyrly! Ol Öz garyp, ejiz, ýalňyşýan çagalaryna öwreder we ýolbaşçylyk eder. Ol biziň üçin hiç hili zähmetden gaça durmaýar. Ol biziň öz ýollarymyzdan, tikenli we çybykly ýollarymyzdan saklanmagymyz üçin, we Onuň ýollarynda, ýakymlylyk we parahatlyk bolan ýollarynda ýöremegimiz üçin hemişe biziň bilen meşgullanýar.
Bu dünýäde Hudaýa hemişelik garaşly durmuşda ýaşamagyň, her pursat Oňa bil baglamagyň, Oňa garaşmagyň we ähli zat üçin Oňa ýapyşmagyň has çuňňur bereketlisi ýokdur. Biziň ähli çeşmelerimiziň Onda bolmagy. Bu parahatlygyň we ýaradylyşdan mukaddes garaşsyzlygyň hakyky syrydyr. «Meniň ähli çeşmelerim Sendedir» diýip hakykatdan-da aýdyp bilýän ruh, ähli ýaradylyş ynamlaryndan, ynsan umytlaryndan we ýer ýüzündäki garaşylýan zatlardan ýokarda galýar. Bu Hudaýyň bizi müň dürli ýollar bilen hyzmat etmek üçin ýaradylyşy ulanmaýandygy däl. Biz muny hiç hili aýtmak islemeýäris. Ol ýaradylyşy ulanýar; ýöne eger biz Oňa bil baglamak ýerine ýaradylyşa bil baglasak, ruhlarymyza gaty çalt horluk we guraýyş geler. Hudaýyň bizi bereketlemek üçin ýaradylyşy ulanmagy bilen, biziň Oňa goşmazdan ýaradylyşa bil baglamagymyzyň arasynda uly tapawut bar. Birinji ýagdaýda, biz bereketlenýäris we Ol şöhratlanylýar; ikinjisinde, biz lapykeç bolýarys we Ol hormatsyzlandyrylýar.
Ruhuň bu tapawudy çuňňur we çynlakaý göz öňünde tutmagy gowy. Biz muny hemişe gözden salýarys diýip hasaplaýarys. Biz köplenç Hudaýa bil baglaýarys we Oňa seredýäris diýip çaklaýarys, emma hakykatda, eger biz zatlaryň köklerine dogruçyl seretsek we Hudaýyň göni huzurynda özümizi höküm etsek, ýaradylyş ynamynyň gorkunç derejede köp gatyşygyny tapardyk. Biz näçe gezek iman bilen ýaşamagy we diňe Hudaýa bil baglamagy gürleýäris, şol bir wagtyň özünde, eger biz ýüreklerimiziň çuňluklaryna seretsek, ol ýerde ýagdaýlara uly derejede garaşlylygy, ikinji sebäplere salgylanmagy we ş.m. tapardyk.
Hristian okyjy, geliň, munuň üstünde gowy duralyň. Gözümizi diňe diri Hudaýa dikeliň, burnunda demi bolan adama däl. Geliň, Oňa garaşalyň – sabyrly garaşalyň – hemişe garaşalyň. Eger bir zatda ýitgimiz bar bolsa, göni we ýönekeý salgylanmamiz Oňa bolsun. Ýolumyzy bilmekde, nirä öwrülmelidigimizi, haýsy ädimi ätmelidigimizi bilmekde ýitgimiz barmy? Geliň, Onuň «Men ýol» diýendigini ýadymyza salalyň; geliň, Oňa eýereliň. Ol ähli zady aýdyň, ýagty we anyk eder. Eger biz Oňa eýerýän bolsak, hiç hili garaňkylyk, hiç hili bulaşyklyk, hiç hili näbellilik bolup bilmez; çünki Ol aýtdy, we biz ynanmaga borçludyrys: «Maňa eýerýän garaňkylykda ýöremez.» Şonuň üçin, eger biz garaňkylykda bolsak, biz Oňa eýermeýändigimiz anykdyr. Hiç hili garaňkylyk, ýeke göz bilen Isa eýermäge çalyşýanlary Hudaýyň alyp barýan şol mukaddes ýoluna hiç haçan düşüp bilmez.
Emma bu setirleri okaýan biri, ýa-da iň bolmanda, «Hany, ahyrsoňy, men öz ýolumda bulaşyklykda. Men hakykatdan-da nirä öwrülmelidigimi ýa-da haýsy ädimi ätmelidigimi bilemok» diýip biler ýa-da aýtmak isläp biler. Eger bu okyjynyň dili bolsa, biz oňa diňe bir sorag bererdik: «Sen Isa eýerýärmiň? Eger şeýle bolsa, sen bulaşyklykda bolup bilmersiň. Sen buluda eýerýärmiň? Eger şeýle bolsa, seniň ýoluň Hudaýyň ony edip biljek iň aýdyň ýoludyr.» Bütün meseläniň köki şu ýerde ýatyr. Bulaşyklyk ýa-da näbellilik köplenç islegiň işlemeginiň miwesidir. Biz Hudaýyň biziň etmegimizi islemeýän bir zady etmäge – Hudaýyň biziň gitmegimizi islemeýän bir ýere gitmäge karar berýäris. Biz bu barada doga edýäris, we jogap almaýarys. Biz gaýta-gaýta doga edýäris, we jogap almaýarys. Bu näme üçin? Ýönekeý hakykat şeýle: Hudaý biziň dymmagymy – durmagymy – duran ýerimizde galmagymy isleýär. Şonuň üçin, näme etmelidigimiz barada beýnimizi agyrtmak we ruhlarymyzy gynamak ýerine, hiç zat etmäliň, diňe Hudaýa garaşalyň.
Bu parahatlygyň we asuda beýikligiň syrydyr. Eger çöldäki bir ysraýylly, Ýehowadan garaşsyzlykda bir hereket etmegi kellesine getiren bolsa; eger ol bulut dynç alanda hereket etmäge, ýa-da bulut hereket edende durmaga karar beren bolsa, netijäniň nähili bolandygyny aňsatlyk bilen görüp bilerdik. We biziň bilen hem hemişe şeýle bolar. Eger biz dynç almaly wagtymyzda hereket etsek, ýa-da hereket etmeli wagtymyzda dynç alsak, ylahy huzur biziň bilen bolmaz.
«Rebbiň buýrugy bilen çadyrlarda dynç aldylar, we Rebbiň buýrugy bilen ýola çykdylar.» Olar hemişe Hudaýa garaşmakda saklandylar, bu islendik adamyň eýeläp biljek iň mukaddes ýagdaýdyr; Emma onuň bereketini dadyp bilmek üçin eýelenmeli. Bu diňe gürrüň berilýän teoriýa däl, eýsem bilinmeli hakykatdyr. Biziň ähli ýolumyzyň dowamynda muny subut etmegimiz nesip etsin.
