Rebbiň biziň paýymyzdygy baradaky şeýle beýanyň gowy tarapynda ýaşamak nähili ajaýyp. Bu, şertlere garamazdan, biziň kanagatlanmamymyzyň Ondadygyny aňladýar. Bu, Mukaddes Kitapdaky birnäçe adam tarapyndan örän amaly ýagdaýda beýan edildi.
Abram, patyşalar üstünden gazanan ýeňşinden soň, oljanyň hiç birini almady, şeýlelik bilen diňe Hudaý hormat aldy; Hudaý oňa: «Men seniň galkanyň, seniň örän uly sylagyň» diýdi.
Dawut, Goliata garşy çykanda, öz güýji bilen däl-de, Rebbiň öz paýydygy hakykatynda çykdy.
Hanok Hudaý bilen ýöredi we indi ýokdy, sebäbi ol Hudaýy begendirdi; Reb onuň paýydy.
Reb şägirtlerden olaryň hem gitmek isleýändiklerini soranda, Petrus: «Reb, biz kime baraly? Sende ebedi ýaşaýyş sözleri bar» diýip jogap berdi. Reb olaryň paýydy.
Merýem, Rebbiň aýaklarynda oturyp diňläninde, we soňra hiç hili söz aýtman, gymmatly ýag bilen doldurylan alabaster gutusyny Rebbiň üstüne dökeninde, Rebbiň öz paýydygyny beýan etdi.
Lewilere, ýer almak ýerine, Rebbiň olaryň paýydygy aýdyldy.
Habakkuk, özüniň tapylan guraýan şertleri barada oýlanyp, şertlere garamazdan Rebde şatlanjakdygyny yglan etdi; onuň şatlygy halasgär Hudaýyndady (Hab. 3:17–18). Reb onuň paýydy.
Aýdymlar Aýdymyndaky söýgüli: «meniň söýgülim meniňki, we men onuňky»; we şeýle hem «men söýgülimiňki we söýgülim meniňki» (Aýdym 2:16; 6:3) diýip beýan etdi. Emma ol ony näçe köp lezzet aldygyça, öz paýyndan lezzet alýandygyny görkezdi: «men söýgülimiňki, we onuň islegi maňa tarapdyr» (7:10). Ol indi özüni däl-de, söýgüli barada oýlanýardy, özüni doly oňa, öz paýyna berýärdi.
Biz Rebbimizden we Halasgärimizden, biziň paýymyzdan lezzet aldygymyzça, öwgü, boýun egme we tabşyrma bolar.
