«Ata, ruhumy Seniň elleriňe tabşyrýaryn» (Luka 23:46)
Isanyň ölüminde gorkunç elementler bardy, imanly adam olaryň hiç birini bilip bilmez. Bu Onuň bilen jeza höküminiň ýerine ýetirilmegidi. Saýlanan dünýäniň günäleri Ony aşak basýardy! Hudaýynyň sesi gorkunç çagyryş berýärdi: «Oýan, eý gylyç, Meniň çopanyma garşy» (Zakarýa 13:7). Ýöne Onuň ölümi parahatçylykly, hatda ýeňişli boldy! Ol gözlerini ýummazdan ozal, galyň garaňkylyk perdelerinden yşyk ýaýrady. Ogullyk ynamynyň asuda rahatlygynda Ol ruhuny berdi: «Ata, ruhumy Seniň elleriňe tabşyrýaryn!» Şeýle asudalygyň syry nämededi? Bu Onuň öz açarydy: «Men Seni ýer ýüzünde şöhratlandyrdym; Sen maňa beren işimi tamamladym» (Ýahýa 17:4).
Okyjy, ölüm sagadyňda saňa hem şeýle bolarmy? Seniň «işiň» tamamlanarmy? Sen eýýäm Isa gaçdyňmy? Sen Oňa ýeke-täk Halasgäriň hökmünde ynanýarmyň we Oňa ýeke-täk nusga hökmünde eýerýärmiň? Onda, ölüm saňa haçan gelse-de, saňa diňe ölmek galýar! Gabyr Onuň barlygy we ýylgyryşy bilen şöhratly bolar. Ol ol ýerde, Öz köne gabyrynyň ýanynda durşy ýaly durar, seniňkäni görkezer, perişde görnüşleri bilen doldurylan, hatda Özüni Öňden Gelen hökmünde, saňa durmuş ýoluny görkezer! Haçyň gany arkaly günäleriň bagyşlanmagy duýgusy bilen ölümiň gorkusy ýeňilýänçä hakyky parahatçylyk bolup bilmez. «Şondan soňra däl,» diýip biri aýdýar, «sen ýakyn wagtda aşak inýän depäniň aşagyndaky açyk gabyryň asuda tomaşaçysy bolup bilersiň.»
Ölümiň sanjysy günädir, ýöne Rebbimiz Isa Mesih arkaly bize ýeňiş beren Hudaýa şükürler bolsun (1 Korinfliler 15:56-57).
Indi öz äht Hudaýyňyza has uly ogullyk ýakynlygyndan lezzet alyp ýaşamaga çalyşyň; we şeýlelik bilen, gitmek sagady gelende, siz hormatsyzlyk etmän, ölüp barýan Rebbiniň sözlerini alyp, olary özüňize degişli edip bilersiňiz: «ATA, ruhumy Seniň elleriňe tabşyrýaryn.» ATA, men ÖÝE gelýärin! Çaganyň ýüregi ata öýi we ata garşylamagy hakda pikir edip bökýär!
Oglum, sen hemişe Meniň bilen, we Meniň ähli zadym seniňkidir (Luka 15:31).
Arhiýepiskop Leýton (1643-1715) hakda şeýle diýilýär, ol «türme gapylarynyň sarsmagyndan, şol ýiti şemallaryň olary açyp, öz islegli azatlygyny berjekdigine umyt eden mahaly hemişe iň bagtlydy.»
Mesihçi, Halasgäriň eýýäm ýeňen zadyny gorkup bilermiň? Ölüm! Ol Petrus üçin perişde ýaly, zindan gapylaryny döwüp, täze güne alyp barýar. Bu seniň doglan dünýäňe gitmek we sürgün dünýäňi terk etmekdir; bu agşamky esgeriň çadyrynda parahatlykda ýatyp, ertir öz şöhratyny almak üçin garaşmagydyr.
Eý, hemişe mukaddes taýýarlyk ýagdaýynda ýaşamak, akyl gözüniň açylýan gögüň giňişligine seretmegi, her pursatyň bizi şol bagtly Öýe has ýakynlaşdyrýandygyny duýmak! Ýakyn wagtda gök bosagasyna ýetmek, Tagty görmek! Ýakyn wagtda ýeňişli Kilise bilen sežde ediji şatlykda egilmek, çäksiz şöhrat suwlarynda ýuwunmak!
«ONUŇ ÝALY» — «ONY öz bolşy ýaly görmek» (1 Ýahýa 3:2).
We bu Ebedi we Ebedi üçin
