«Rebbiň ähli ýollary rehimdarlyk we hakykatdyr — Onuň ähtini we şaýatlyklaryny berjaý edýänler üçin.» (Zebur 25:10) Rebbiň ýollary! Eý, janym! Hiç haçan öz ýollaryňy yzaralama. Eger şeýtseň, imandan däl-de, göz bilen yzarlamak howpy bilen ýüzbe-ýüz bolarsyň — ýamany saýlap, gowudan ýüz öwrersiň. Emma «ýoluňy Rebbe tabşyr — we Ol ony amala aşyrar.» Goý, bu seniň dogaň bolsun: «Reb, maňa ýollaryňy görkez; maňa ýollaryňy öwret.»
Eý, Kaleb ruhy üçin, «Rebbim Hudaýymy doly yzarlamak» — özüňi gurban etmeli, kynçylyklara döz gelmeli we synaglar garaşýan wagty Onuň yzyndan gitmek. «Hudaý bilen ýöremek» — ýönekeý iman bilen soramak, «Meniň näme etmegimi isleýärsiň?» — öz islegimiň bolmazlygy — diňe Hudaýyň isleginiň meniň islegim bolmagy. Ine, howpsuzlyk — ine, bagt!
Gorkusyzlyk bilen Gönükdiriji Sütünini yzarla. Ol seni dogry ýol bilen, kynçylyklar, haçlar, ýitgiler we mahrumlyklar ýoly bilen bolsa-da, Hudaýyň şäherine elter.
Eý, Hudaýyň ellerinde şeýle passiw ýatmagyň bagty, «Meniň üçin Hudaý, işe giriş!» diýip. Eý, geçmişdäki rehimdarlyklar we gatyşmalar barada mukaddes minnetdarlyk bilen ýaşamagyň bagty; bulary geljekki wepalylygyň we söýginiň girewi hökmünde ynanmak; we durmuşyň köp kynçylyklarynyň arasynda arkamyzdan Onuň sesini eşidip, «Bu ýol — onda ýöre!» diýip gygyrmak.
«Bagtyýar,» elbetde, «şeýle ýagdaýda bolan her bir halk!» Bu seniň üçin bolar, Okyjy, eger sen özüňden uly güýç bilen karara gelip bilseň:
«Bu Hudaý meniň Hudaýym bolar ebedi we ebedi; Ol meniň ýolbeletim bolar ölüme çenli!» (Zebur 48:14).
