Çeroki hindi ýaş ýigidiniň ýetişmek dessurynyň rowaýatyny bilýärsiňizmi?
Kakasy ony tokaýa alyp gidýär, gözüni daňýar we ýeke goýýar. Ol bütin gije bir agajyň düýbünde oturmalydyr we daňylygy aýyrmalydyr, tä irden Güneş şöhleleri onuň içinden geçýänçä. Ol hiç kimden kömek sorap gygyryp bilmez. Gijeden aman galandan soň, ol bir ERKEK bolýar.
Ol bu tejribäni beýleki oglanlara aýdyp bilmez, çünki her bir ýigit özbaşdak erkeklige ýetmelidir. Oglan tebigy ýagdaýda gorkýar. Ol her hili sesleri eşidip bilýär. Ýabany haýwanlar hökman onuň daş-töwereginde bolmalydyr. Belki, hatda käbir adam oňa zyýan ýetirip biler. Ýel otlary we topragy öwüsdi, we onuň agajynyň düýbüni sarsdyrdy, ýöne ol dymyşlyk bilen oturdy, hiç haçan daňylygy aýyrmady. Bu onuň erkek bolmagynyň ýeke-täk ýoludy!
Ahyrynda, elhenç gijeden soň Gün çykdy we ol daňylygyny aýyrdy.
Şonda ol kakasynyň öz ýanynda agajyň düýbünde oturandygyny gördi. Ol bütin gije oglyny zyýandan gorap, gözegçilik edipdi.
Biz hem hiç haçan ýeke däl. Hatda bilmesek-de, Hudaý biziň üstümizden gözegçilik edýär, biziň ýanymyzda agajyň düýbünde otyr.
Kynçylyk gelende, etmeli zadymyz Oňa ýüz tutmakdyr.
Hekaýanyň ahlagy:
Hudaýy görüp bilmeýändigiňiz üçin, Ol ýok diýmek däl.
Çünki biz iman bilen ýöreýäris, görme bilen däl.
