«Şeýtan sizi bugdaý ýaly elekden geçirmek üçin sizi isledi. Emma men siziň üçin doga etdim — siziň imanyňyz ýitmesin.» (Luka 22:31, 32) Bu nähili sahna açýar!
Şeýtan synag edýär — Isa doga edýär!
Şeýtan elekden geçirýär — Isa ýalbarýar!
«Güýçli adam hüjüm edýär» — «güýçliden has güýçli» ony yzyna gaýtaryp urýar!
Imanly! Ine, synaglaryň arasynda siziň howpsuzlygyňyzyň geçmiş taryhy we häzirki syry. Şefagat edýän Halasgär siziň ýanyňyzda durup, her bir howply tolkuna: «Şu ýere çenli bararsyň — we ondan aňry däl!» diýýärdi.
Hudaý köplenç Öz halkyny öz gowşaklyklaryny ýatlatmak üçin uçurymyň gyrasynda bolmaga rugsat berýär; ýöne hiç haçan gyradan aňry däl! Ähli güýçli Hudaýyň saklaýjy eli we merhemeti olary halas etmäge taýýardyr, «Ol büdrese-de — ýere ýykylmaz.» Näme üçin? «Çünki Reb ony sag eli bilen goldaýar!»
Möjek öz awyny awlamak üçin aýlanyp biler; ýöne ähli güýçli Çopan hemişe şol ýerde, «uklamaýan we ýatmaýan» göz bilen seredýän bolsa, ol näme edip biler! Kim bu şaýatlyga goşulyp bilmez: «Aýagym taýanda, Eý Reb, Seniň merhemetiň meni saklady!» Kim öz geçmiş ýoluna seredip, «Siz meniň janymy ölümden, gözlerimi gözýaşlardan, aýaklarymy ýykylmakdan halas etdiňiz!» ýazgysy bilen Ebenezers-ler bilen doly däldigini görüp bilmez!
Eý janym, eger sen Hudaýyň güýji bilen «saklanmadyk» bolsaň, bu gün nirede bolardyň?
«Meni golda — we men howpsuz bolaryn!» (Zebur 119:117)″ }
