Reb, Seniň söýgiň bizi gözledi we tapdy Bu giň çöllükde azaşan wagtymyzda, Sen bizi gujagyňa aldyň, Biziň üçin ejir çekdiň, gan dökdüň we öldüň. Ruhum aýdym aýt! Ol seni söýdi, Isa Özüni meniň üçin berdi.
Diňläň! Nähili agy sesleri, Ol ýalňyz bagdan gelýär, Reb Özüniň oýa bolşuny saklaýar, Şol wagt Onuň yzyna eýerijileri ukuda. Ah, ruhum, Ol seni söýdi, Hawa, Ol Özüni meniň üçin berdi.
Ol Atasy bilen gürleşýär, Şol ajy käseden çuňňur dadýar, Ýöne Ol ony alýar, islegli bolup Biziň üçin ony içmäge. Eý nähili söýgi! Ol meni söýdi! Özüni berdi, ruhum, meniň üçin.
Soňra şol agyly soňky sahna; Hudaýyň ähli tolkunlary we suwlary aýlanýar Onuň üstünden, şol ýerde ejir çekmäge galdyrylan Haçda, meniň ruhumy halas etmek üçin. Deňsiz-taýsyz söýgi! Nähili giň, nähili erkin, Isa Özüni meniň üçin berdi.
Ýene diňläň! Onuň gykylyklary oýanýar Gara Golgota depesinde ýaňlanýar; Hudaý, meniň Hudaýym, Sen terk edýärmiň Seniň islegiňi hemişe ýerine ýetireni? Ah! ruhum, bu seniň üçindi, Hawa! Ol Özüni meniň üçin berdi.
Reb, biz şatlanýarys, Seniň zähmetleriň gutardy, Seniň ejir çekýän wagtyň gutaranyna şat, Seniň Atanyň tagtyna çykdyň, Şol ýerde Sen indi ölmezlik üçin ýaşaýarsyň. Hawa, ruhum! Ol seniň üçin ýaşaýar, Özüni meniň üçin beren Ol.
Reb, biz Saňa sežde edýäris we Seni şöhratlandyrýarys Seniň baý, deňsiz-taýsyz merhemetiň üçin, Ýakyn wagtda Seniň öňüňde şatlykda kämil bolup, Biz Seni ýüzbe-ýüz göreris. Ýöne häzir hem biziň aýdymymyz şeýle bolar, Isa Özüni meniň üçin berdi. — J. J. Hopkins (1786-1862)
«Sagady gelýär, we häzir hem şol sagat,
- hakyky sežde edijiler
- Atasyna sežde ederler
- ruhda we hakykatda;
- çünki Ata şeýle adamlary gözleýär
- Özüne sežde etmek üçin.» Ýahýa 4:23 NKJV
