«Ades we Ölüm açarlaryna» eýe bolan Ol, ikisiniň üstünden Öz güýjüni açyk görkezýär. Ölüm ýatyryldy; Ades eýeçiligini goýberýär. Halas bolmak, gökdäki halk üçin, ruhda bolşy ýaly, indi bedende hem güýje girip, tamamlandy.
Munuň bolşy üýtgeşikdir. «Reb Özüniň aşak iner.» Näme üçin beýle? Ol muny başgalara tabşyryp bilmezmidi? Ol tagtdan söz aýdyp, ony hiç haçan terk etmezmidi? Elbetde, ýöne Onuň sabyr wagty gutaranda, Onuň ýüreginiň bu ýerdäki hereketde nähili ýüze çykýandygyny görmek biziň garyp, haýal ýüreklerimizi nähili herekete getirmeli. Ol Özüniň gök gapysyndan çykmaly, biz bolsa mähirli, ýakyn we uzak wagt bäri ýok bolan dostuň gelmegine garşy çykmak üçin ähli haýal resmiýeti unudyp, ylgap çykýarys. Onuň sesi ilki olary garşylamaly; Onuň sesi gabyryň ukyuny bozup, onuň ýaşaýjylaryny çykarmaly.
Ähli zat bir pursatda amala aşýar; gijikdirme gutarýar. Bu bolsa, janynyň zähmetiniň miwesini görmek üçin wagty gelen (Işaýa 53:11) Ony kanagatlandyrýan soňky netijäniň laýyk girişidir. «Şeýlelik bilen biz hemişe Reb bilen bolarys.»
