“Sözü ýerine ýetirijiler boluň, diňe diňleýjiler bolmaň, özüňizi aldamakdan saklanyň.” (Ýakup 1:22) Duşuşyklara, konferensiýalara we seminarlara gatnaşmagyň Hudaýyň işini etmekdigi barada inçe bir aldaw bar. Biz habarlary diňleýäris we näme etmelidigimiz barada gürleşýäris, we Onuň islegini ýerine ýetirýändigimiz baradaky ýalňyş düşünje bizi gurşap alýar. Aslynda, biz öz jogapkärçiligimizi artdyrýarys we özümizi aldaýarys. Biz özümizi ruhy hasaplaýarys, emma aslynda biz gaty tenli bolup bileris. Biz özümizi ösýäris diýip aldaýarys, emma hakykatda biz durmuşda doňup galan. Biz özümizi akylly hasaplaýarys, emma biz gaty akmak.
Isa akylly adamyň Onuň sözlerini eşidip, olary ýerine ýetirýän adamdygyny aýtdy. Akmak adam hem Onuň sözlerini eşidýär, ýöne olaryň hiç birini etmeýär.
Bir wagyz diňläp, “Nähili ajaýyp habar” diýip gitmek ýeterlik däl. Hakyky synag, biz gidip, “Eşiden zatlarym barada bir zat ederin” diýenimizde bolýar. Kimdir biri gowy wagzyň diňe bir aňy giňeltmän, ýüregi ýyladyp, derini garaldyp, eýsem, erk-islegi herekete iterýändigini aýtdy.
Bir gezek wagyzçy öz wagzynyň ortasynda diňleýjilerinden ilkinji aýdan hymnlarynyň adyny sorady. Hiç kim bilmedi. Ol okalan Mukaddes Ýazgylaryň tekstini sorady. Hiç kim bilmedi. Ol nähili bildirişleriň edilendigini sorady. Hiç kim ýatlap bilmedi. Adamlar buthana oýnaýardylar.
Herket duşuşykdan öň, biz özümize şu soraglary berip bileris. Men näme üçin geldim? Men Hudaýyň maňa şahsyýetleýin gürlemegine taýýarmy? Ol gürlese, men Oňa boýun bolarynmy?
Öli deňiz öz adyny hemişelik girişsiz çykyşsyzlygy bilen dogry gazandy. Biziň durmuşymyzda, ulanylmazdan maglumat durmuşda doňup galmaga getirýär. Halasgäriň yzygiderli soragy bize gelýär: “Siz näme üçin maňa Reb, Reb diýýärsiňiz we Meniň aýdan zatlarymy etmeýärsiňiz?”
