«Patyşa Uzziýa ölen ýylynda men Rebi gördüm, belent we galdyrylan.» (Işaýa 6:1) Işaýa öň beýle görnüş görmändi. Elbetde, onuň ruhy tejribeleri bardy, ýöne Rebiň şeýle bir agdyklyk ediji şöhratda beýikleşdirilenini hiç haçan görmändi. We geň ýeri, janly görnüş oňa iň gara gijäniň perdesinden ýagtylypdy. Onuň arzuwlary lapykeçlikde ýykylypdy; durmuşy bulaşyklykda ýatyrdy. Uzziýa ýykylypdy, ol «halkyň umytlarynyň sütünidi», we ösüşiň arabasy düzedip bolmajak derejede agdarylan ýaly görünýärdi.
We şol garaňky sagatda, Uzziýanyň şöhraty ölümde ýitip gidende, we Işaýanyň öz geljekki şöhraty solup gidende, Rebiň şöhraty gara, tupanly gijeden soň Gün doguşy ýaly ýüze çykdy. Işaýa zatlaryň ynsan tarapy bilen gaty meşgul bolupdy. Indi onuň gözleri zatlaryň ylahy tarapyna öwrüldi, we ol Rebiň şöhratynyň aňynda ýaşap we hyzmat edip başlady. «Men Rebi gördüm, belent we galdyrylan.»
We bu elbetde, görünýän betbagtçylygyň we heläkçiligiň maksatly ministrliklerinden biridir, zatlaryň ylahy tarapyny açmak we gök şöhratyny açmak. We hakykatdan-da, biz aýdyp bileris, eger ylahy zady açsa, görünýän şowsuzlyk hiç hili şowsuzlyk däl; betbagtçylyk şonda has uly ýeňişiň serişdesi boldy. Köp azap we agyry çeken bir mähriban uýa bu sözleri ýazdy:
«Kiçeltme jülgesindäki uzak tejribäm meni öz şöhratymy görmäge bolan arzuwdan netijeli halas etdi!» Ol Rebiň şöhratynyň görnüşi bilen haýran galdyrylypdy, we ähli kiçi gorkular we gahar-gazaplar ýitip gidipdi.
Kynçylyklarymyz öz şöhratymyza bolan arzuwy ýok edende, olar ruhy ösüşiň ministrlerine öwrülýärler. Zygyryň görünýän çüýremegi, ol görünýän dostluksyz tanklara zyňylanda, has güýçli süýümleri taýýar dokamalar üçin taýýarlaýar. We biziň boşluklarymyz, we öz-özümizi öwünmelerimiz kynçylygyň ýa-da azabyň suwlarynda çüýrände, biz ajy suwlaryň bize hakyky durmuş suwlary hökmünde hyzmat edendigine ynamly bolup bileris. «Meniň şöhratym» «Seniň şöhratyňa» öwrülende, we biz doga etmäge ýolbaşçylyk edilende, «Maňa Seniň şöhratyňy görkez,» Ahor jülgesi umyt gapysyna öwrülýär.
We biz öz tendensiýamyzy we ösüşimizi şeýle synap bileris. Biziň kiçi şöhratlanmalarymyz has ýagty bir zadyň öňünde ýitip gidýärmi? Diňe sahna çyralary we prožektorlar öçýärmi? Arzuw ymtylyşa öwrülýärmi? Görme içki görnüşe öwrülýärmi? Biz perdeniň aňyrsyny görýärismi? Biz zatlaryň ylahy tarapynyň, Rebiň şöhratynyň görnüşini tutýarysmy? Şahsy şöhrat gözlegi doga, ybadat we mukaddes hyzmata öwrülýärmi? Biz Hudaýymyzy gijede tapýarysmy? Biz Isanyň kynçylykly deňizleriň üstünden ýöräp barýandygyny görýärismi?
«Patyşa Uzziýa ölen ýylynda men Rebi gördüm!»″ }
