“Ol meni dymyş suwlaryň boýuna eltdi” (Zebur 23). Adamlaryň jany dynçsyz, günä olary şeýle etdi, çünki “erbetler dynç alyp bilmeýän gahar-gazaply deňiz ýalydyr.” Emma Gowy Çopan goýunlaryny dynçsyz azaşmakdan we kanagatlanmadyk we öz islegli azaşmakdan çagyryp, olary Öz aýaklarynyň astynda dynç almaga getirýär. Ol olary dymyş suwlaryň boýuna eltdi. Bu meňzetme parahatçylygyň suratyny göz öňüne getirýär; ol howpsuz gaçybatalgada ýüregiň dynçlygyndan söz açýar. Emma bu ruhuň dymyşlygynyň daşky ýagdaýlardan gelip çykýandygyny aňlatmaýar – bular biziň tebigy islegimize gaty garşy bolup biler, ýöne olaryň arasynda ýürek sarsmaz bolup biler, başga bir Mukaddes Ýazgyda aýdylyşy ýaly:
“Sen Özüňe bil baglan adamy doly parahatçylykda saklarsyň, çünki ol Saňa bil baglaýar.”
Tupan we Halasgär Parahatçylygy
Rebbimiziň ýerdäki ömründäki bir ruhy-özüne çekiji waka bu dymyşlygy we parahatçylygy kämil derejede suratlandyrýar. Olaryň Halypasynyň buýrugy bilen balykçy-şägirtler öz gämilerini Gün şöhle saçan iň dymyş deňze goýberdiler. Emma olar küreklerini kürek ýerlerine goýup ýetişmänkä, ýel turdy we kem-kemden güýçlendi, tä ol elhenç tupan bolup öwüsdi, jähennemiň gahar-gazaby şol tupanda goýberilen ýalydy, we tolkunlar şol kiçijik gäminiň daşynda şeýle güýç bilen gürledi we tolkun atdy welin, şol tejribeli deňizçiler gorky panikasyna düşdüler.
Gäminiň daşyndaky suwlaryň gahar-gazaby olaryň döşlerinde şeýle uly gorky tupan döretdi welin, olar Halypasyna heläk boljakdyklaryny gygyrdylar. Emma Ol näme? Ol gorkdymy? Onuň özüni alyp barşynda ýüreginiň aladasy göründimi? Ýok, “Onuň başy ýassykda ýatyrdy, we Ol çuňňur ukudady.” Tupanyň ortasynda kämil parahatçylyk! Howp salýan tolkunlaryň öňünde mübärek dynçlyk! Näme üçin olar Onuň ýassygyny paýlaşmadylar? Şol tupan ýedi esse güýçlense-de, olar ýene-de howpsuz bolardylar, hakykatdan-da, Onuň buýrugy bilen uly dymyşlyk gahar-gazaply tolkunlary saklan wagtyndaky ýaly howpsuz bolardylar.
Üzülmez Ynamyň Syry
Emma şol ajaýyp dynçlygyň syry nämedi? Reb Öz başyny haýsy ýassykda goýdy? Syr Hudaýa bolan üzülmez ynamdy; ýassyk Onuň Atasynyň üýtgewsiz we ähli güýçli söýgüsidi. Ol mutlak garaşlylyk adamy, adamdan has köp, görşümiz ýaly, ýöne hakyky adam, ähli ýoluny Hudaýa tabşyran we diňe Onuň islegini ýerine ýetirmekden kanagatlanan. We Ol gulluk eden Hudaý her bir ýagdaýyň arkasyndady; Ol suw joşgunynyň üstünde otyrdy we tupanyň agzyna güýçli jylaw saldy. Ol Onuň rugsatynyň daşynda gahar-gazap edip bilmezdi, Onuň söýgüsi Öz söýgüli Adamy ähli ýollarynda saklardy, we hemişe mübärek we mutlak garaşly Isa şol ýerde dynç aldy. We, Mesihçi, Ol saňa şol ýassygyny berýär, şeýlelik bilen sen kynçylygyň ortasynda dynçlyk tapyp bilersiň, Ol aýdýar:
“Ataň Özüňiz sizi söýýär, çünki siz Meni söýdüňiz.”
“Men size Öz parahatçylygymy berýärin… dünýäniň berşi ýaly däl, Men size berýärin. Ýüregiňiz gorkmasyn, gorkmaň” (Ýahýa 14:27).
Bu uly hakykat – “Ol meni dymyş suwlaryň boýuna eltdi.” Daşarda gahar-gazaply joşgun, ýöne içinde dymyş suwlar.
Tupanyň Üstündäki Güýç we Imanlylar Üçin Sapagy
Şol şägirtleriň gorkusy Rebbiniň ylahy güýjüniň subutnamasyny, Onuň Hudaýlyk şöhratynyň şöhlesini ýüze çykardy. Olaryň gowşaklygy üçin ýüreginde mähirli rehimdarlyk bilen, gözlerinde ebedi dymyşlygyň asudalygy bilen, we agzyndaky sözlerinde ähli güýç bilen, Ol tupana sözledi; we uly tolkunlar Onuň aýaklarynyň astyna dymyş tabynlykda ýykyldy, edil bir spaniel öz hojaýynynyň aýaklarynyň astynda gorkup ýatan ýaly. Şägirtler şol güýçli herekete haýran galdylar, we hakykatdan-da, ol ajaýypdy; ýöne ikisinden haýsysy biziň iň çuňňur haýranlygymyza buýruk berýär, tupandaky parahatçylykmy, ýa-da onuň üstündäki güýçmi?
Öňküsi hatda biziňki bolup biler, çünki soňkusy hemişe biziň tarapymyzda, ebedi söýgi tupanyň bize zerur sapagy öwredendigini gören wagtynda biziň üçin ulanylmak üçin. Emma tupandan geçip, Oňa kämil ynam bilen dynç almak, ony biziň üçin aýyrmakdan has uly zatdyr. Biz suw joşgunlary biziň daşymyzda aýlanýarka, dymyş suwlar bilen ýöremegimize rugsat berenimizde, Onuň hormatyna has köpdir, imansyzlygymyza laýyk gelýän ýagdaýlary üýtgetmekden.
Ähli Aladaňyzy Oňa Tabşyrmak
“Biziň heläk bolýandygymyza alada etmeýärsiňmi?” diýip Onuň şägirtleri gygyrdylar. Olaryň agzyndan çykan geň sözler, Oňa bolan ynamsyzlyklaryny açyp görkezýär. Olar Ony nähili az tanadylar! Men haýran galýaryn, eger Simon Petrus ýyllar soňra gaty synalýan we yzarlanýan doganlaryna ýazan wagtynda bu imansyz gygyrygy ýatladymy:
“Ähli aladaňyzy Oňa tabşyryň, çünki Ol siziň aladaňyzy edýär.”
Hawa, Ol alada edýär, we Simon Petrus muny subut etdi, we biz hem subut etdik, we biz muny ýene-de subut ederis, çünki bizde iman bar diýip däl, eýsem Ol wepaly bolany üçin.
Mesihçiler, hemişe Rebbe bil baglalyň; Onuň döşüne ýatalyň, we Ol hiç bir ýagdaýa rugsat bermejekdigine, ýa-da bizi ruhlarymyzda Onuň üýtgewsiz söýgüsiniň maksatlaryny öňe sürmejek hiç bir ýagdaýa goýmajakdygyna ynanalyň. Şeýlelik bilen biz dymyş suwlar bilen ýöredileris. We dünýäde kynçylyk çeksek-de, ýöne Onda parahatçylyk taparys.
