“Şonuň üçin, mukaddes doganlar, behişdi çagyryşa gatnaşýanlar, ykrar edişimiziň Resulyny we Baş Ruhanyny, Isa Mesihi göz öňüne tutuň” (Ýewreýler 3:1).
“Mukaddes doganlar” adalgasy
Hudaýyň bize beren merhemeti geň galdyryjy zatlara doly. Kim, mysal üçin, biziň hiç haçan “mukaddes doganlar” diýlip atlandyryljagymyzy pikir ederdi?
Biz biri-birimize şeýle at bermezdik we özümize ulanmagy hiç haçan arzuw etmezdik, çünki biz öz ýüreklerimiziň bozulmagyny we günäsini birneme bilýäris. Ýöne bu ýerde Hudaýyň Mukaddes Ruhy tarapyndan bize berilýär, Ol aýdan sözüni hiç haçan yzyna almaz. Ol Hakykat Ruhy, we eger Ol Mesihe degişli bolanlary bu beýik at bilen atlandyrsa, bu olara degişli bolmaly, şonuň üçin biz munyň näme aňladýandygyny we bize nähili gelendigini yhlasly we hormat bilen soramaly.
Öňki baby okap, pikirlerimiz Zebur 22-ä dolanýar we şol Zeburda bizi suratlandyrmak üçin bu iki söz bir ýere jemlenýär. Birinji söz Zeburyň irki bölegine degişli, ol “Hudaýym, Hudaýym, näme üçin Meni terk etdiň?” diýen deňsiz-taýsyz gygyryş bilen başlanýar. Biz munyň Rebbimiziň özüniň utanç we gurban haçynda asylanda sorandygyny bilýäris we muňa geň galýarys; ýöne biziň geň galmagymyz akylly hormata we seždä öwrülmegi üçin, terk edilen Azap çekiji jogaby özü berýär. “Ýöne Sen mukaddesiň.”
Ýöne Isa mukaddes däldimi? Hawa, Ol Golgota haçyny göterip baranda, Serafimlaryň şöhratynyň öňünde ýüzlerini gizläp, “Mukaddes, mukaddes, mukaddes, Goşunlaryň Rebbi” diýip gygyran wagtyndaky ýaly mukaddesdi. Onda näme üçin Ol, mukaddes bolan, Hudaý tarapyndan terk edildi? Bu biziň üçin boldy. Şol haçda Ol biziň üçin günä edildi. Ol biziň bolan zadymyza öwrüldi, şonda Ol öz söýgüsiniň giňliginde biziň mynasyp bolan ähli zadymyza çydap bilerdi, şonda biz Onuň bolan zadyna öwrülip, Hudaýyň merhemetinde Onuň mynasyp bolan ähli zadyna gatnaşyp bilerdik. Ol biziň ýerimizi eýelände we biziň günälerimiz Onuň üstüne ýüklenende, Hudaý öz mukaddesliginiň güýjünde Ondan ýüzüni gizledi; ýöne şonda we şol ýerde Ol biziň üçin doly töleg etdi. Indi, Onuň haçda eden işiniň netijesinde we kämil dogrulykda, biz ylahy tebigata gatnaşýarys we “bir gurbanlyk bilen Ol mukaddesleri ebedilik kämilleşdirdi.” Hudaýda günäniň höküm edilmegini talap eden we Isa biziň üçin azap çekende ony höküm eden şol tebigat, indi Hudaýdan doglan hökmünde biziň tebigatymyz boldy; şonuň üçin biz “mukaddes” diýlip atlandyrylýarys. Şeýle at biziň günälerimiz we günäkär bedenimiziň ähli bozulmagy Hudaýyň rehimdarlyksyz höküminiň astyna düşmedik bolsa, hiç haçan biziňki bolmazdy; we şeýlelik bilen biz ähli zatdan arassadyrys we Hudaýymyzyň we Atamyzyň gözünde, söýgüde mukaddes we günäsizdiris (Efesliler 1:4 serediň).
Biz mukaddes doganlar. Biziň doganlar hökmünde ýerimiz we adymyz Zebur 22-niň ikinji ýarymyna degişli, ol ýerde direliş şatlygy bilen Rebbimiz: “Men Seniň adyňy doganlaryma yglan ederin, ýygnagyň ortasynda Saňa şükür ederin” diýip yglan edýär. Biziň Onuň doganlarymyzdygymyzy gowy belläň. Biziň biri-birimiziň doganlarymyzdygymyzy bilmek bagtlylykdyr, ýöne bu diňe Onuň doganlarymyz bolanymyz üçin; bu ilki gelmeli. Bu bolsa biziň Hudaýymyz we Atamyz bilen gatnaşygymyzy kesgitleýär we biri-birimiz bilen gatnaşygymyza häsiýet berýär. Biz Oňa getirildik, Mesihde bolan şol bir söýgi bilen söýüldik, şol bir gatnaşygy we onuň şatlygyny ebedilik paýlaşmak üçin. Şeýlelik bilen bize berlen bu atda biz öz tebigatymyzy we Hudaý we Mesih bilen bolan gatnaşygymyzy öwrenýäris. Biz “Mukaddes ediji we mukaddes edilenler ählisi birdir, şonuň üçin Ol olary doganlar diýip atlandyrmakdan utanmaýar” (Ýewreýler 2:11) diýip öwrenýäris.
Hudaýyň söýgüsiniň maksady şeýle ogullary öz şöhratyna getirmekdi, we Ol öz kämil akyldarlygynda öz maksadyny amala aşyryp biljek ýoly tapdy. Mesih olaryň arasynda iň beýik bolan ähli “mukaddes doganlar” şol şöhratda peýda bolanda nähili gün bolar; we Ol olaryň ýalňyşsyz Ýolbaşçysy, Hudaýa täzeden şükür edende! Olaryň her biriniň ýüregi şonda Onuň bilen doly sazlaşykda bolar, çünki olaryň her biri Onuň keşbine laýyk bolar. Bu biziň gatnaşýan behişdi çagyryşymyzdyr. “Mukaddes doganlara” garaşýan ykbal nähili şöhratly!
Mukaddes doganlar hökmünde ýaşamak
Ýöne merhemet bizi mukaddes doganlar eden bolsa, indi mukaddes doganlar ýaly nähili ýaşarys? Indi bu asylly çagyryşa nähili laýyk bolarys? Bu “Wagtyň bazaryndan” zyýaratçylar ýaly nähili ýöräris, onuň azdyryjylyklaryny ret edip we ýüreklerimizi beýik Ýolbaşçymyz bilen sazlaşykda saklap, Ol öz halkynyň öwgüsinde ýaşaýan Hudaýa aýdym aýdanda? Şeýle ýaşamak üçin diňe bir ýol bar, we ol “ykrar edişimiziň Resulyny we Baş Ruhanyny, Isa Mesihi” göz öňüne tutmakdyr. Ol biziň pikirlerimiziň esasy bolmaly.
Biz Ony Resul hökmünde göz öňüne tutmaly, Ol Hudaýdan çykyp, bize gelen, günäkärligimiz sebäpli diňe bizi gargap biljek kanunlar ýazylan daş plitalary getirmän, eýsem söýgi, Hudaýyň bize bolan söýgüsini getiren. “Mesih öldi,” çünki Onuň getiren söýgüsi ölümden öň durup bilmedi. “Hudaý biziň günäkärkäk Mesih biziň üçin ölendigini görkezdi.” Şeýle söýgi ýok; ol ähli düşündirişleri bulaşdyrýar, biz ony suratlandyryp bilmeýäris, ol deňsiz-taýsyz, ýeňilmez we ebedidir. Ýöne Resul hökmünde, Isa Mesih bu söýgini bize getirdi, we Hudaý Onda bize mähirli sözler bilen gürledi, ýüreklerimizi özüne çekmek üçin, şonda biz Onuň ebedilikki bolardyk. Ykrar edişimiziň Resulyny göz öňüne tutmak biziň üçin kyn iş bolmaly däl, ol biziň hemişelik we ýalňyşsyz lezzetimiz bolmaly.
Mesih biziň Baş Ruhanymyz
Ýöne Ol biziň Baş Ruhanymyz hem, ýagny Ol biziň üçin Hudaýa girdi. Resul hökmünde Ol Hudaýy bize görkezmek we Hudaýy bize getirmek üçin çykdy; Baş Ruhany hökmünde Ol bizi Hudaýa görkezmek we bizi Hudaýa getirmek üçin girdi. Ol biziň Baş Ruhanymyz, Ol girdi, we Ol biziň üçin ýol açdy, täze we diri ýol, Ol ony biziň üçin, perdeden, ýagny Onuň bedeninden geçip bagyşlady. Iň mukaddes ýer mukaddes doganlar üçin ýerdir. Gan şol ýerde, gymmatly gan, we gan bolan ýerde günäler bolup bilmez, ýöne mukaddes doganlar şol ýerde bolup bilerler, arassalanan we mukaddes edilen, çünki Baş Ruhany şol ýerde.
Geliň, Onuň beýikligini göz öňüne tutalyň, Ol Hudaýyň şöhratynyň iň ýokary belentliginden gelip, Hudaýy biziň iň çuň zerurlyklarymyzda tanatdy, we şol çuňluklardan ýokary galyp, ýene-de şöhrata girdi, we bizi ejizliklerimizde goldap bilýän we direliş durmuşynyň güýjünde bizi Hudaýyň ýaşaýan ýerine çenli göterip bilýän.
Netije
Biz Ony göz öňüne tutanymyzda, biz ýeňilmez, ýeňijilerden hem köp, Hudaýyň ogullarynyň ýeňişli topary, ruhda we amalda mukaddes doganlar, Hudaýyň şöhratyna ýokary ýoly basyp geçýän.
"
